قدر و ويژگى هاى آن ، در ادامه آمده است و آن گاه ، «بَدا در قضا» و موجبات آن . سپس اين كه تقدير سعادت و شقاوت چيست ، با رواياتى از پيامبر صلى الله عليه و آله كه اين عنوان را تبيين مى كنند ، در فصل هفتم آمده است ، با گزارش احاديث نشانگر نقش انسان در حركت و صيرورت او ، و نيز زمينه ها و عوامل سعادت ، چهره نمايى سعادتمندان و زمينه ها و بسترهاى شقاوت انسان و نشانه هاى شقاوت . رضا و خشنودى به قضاى الهى و آثار آن ، فصول پايانى اين باب است .

باب چهارم : محبّت خدا

دوست داشتن خداوند و تقرّب جُستن به او ، از برترين و ارجمندترين آموزه هاى اديان الهى ، بويژه اسلام است . آموزه هاى نبوى در اين باب ، بسى دل انگيز و روح پرور است . اين باب ، با «ترغيب به دوست داشتن خداوند» آغاز مى شود و با گزارش ريشه هاى محبّت ، ادامه مى يابد . در فصل سوم نيز از اين حقيقت سخن مى رود كه چگونه و چه سان مى توان حبّ الهى را فرا چنگ آورد و با متخلّق شدن به چه خُلق و خوها و آراسته شدن به چه حالت ها و عمل كردن به چه امورى مى توان به «محبّت خداوند» دست يافت . عناوين اين فصلِ بسيار خواندنى و دل نواز ، با احاديث نبوى درباره «توبه» آغاز مى شود و با روايات درباره «اطاعت خداوند» ادامه مى يابد و عناوينى ديگر از جمله : مكارم اخلاق ، محاسن اعمال ، و در آخر ، دوست داشتنى ترين چيزها نزد خداوند و دوست داشتنى ترينِ مردمان نزد خداوند و ... معرّفى شده است . پايان بخش اين فصل ، تحليلى است شايان توجّه با عنوان «معناى محبّت خداوند نسبت به بنده» ، درباره بيان چگونى محبّت خداوند نسبت به بنده ، كه اين نعمت ، پاكان و نيكان و رهروان حقيقت را گوارا باد! «هنيئا لأربابِ النَّعيمِ نَعيمُهُم!» .