حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٤

باب يكم : تبليغ

«تبليغ»، «ابلاغ» ، بيان و گستراندن حق ، از جمله مسئوليت هاى مهمّ انبيا و نيز پيامبر خدا بوده است . حقايق ، هر چه ارجمند و بزرگ ، و آموزه ها هر اندازه والا و سترگ باشند ، اگر به گوش ها رسانده نشوند و دل هاى مستعد را نلرزانند و قلب هاى آماده را تسخير نكنند و در لابه لاى سطور و يا در صفحه ذهن و يا سينه متفكّر بمانند ، چه سود؟! اين است كه آموزگاران الهى ، «رسول»اند و رسالت دارند و به قرار گرفتن در جايگاه «ابلاغ» ، ستوده مى شوند . پيامبر خدا ، فراوان بر ضرورت شنيدن ، فهم حقايق و آن گاه رساندن آنها به ديگران ، تأكيد كرده است : نَضَّرَ اللّه ُ عَبدا سَمِعَ مَقالَتى فَوَعاها و حَفِظَها ، و بَلَّغَها مَن لَم يَسمَعها . [١] خداوند ، شاداب و خرّم گردانَد بنده اى را كه سخن مرا بشنود و آن را خوب فرا بگيرد و سپس به ديگران برساند! بخشى از حكمت هاى نبوى ، ويژه تبليغ است . جايگاه تبليغ ، مكانت مبلّغ ، رسالت و اهداف ابلاغ كننده ، ويژگى هاى مبلّغ : ويژگى هاىِ علمى ، اخلاقى ، عملى او ، مانند اين كه بايد نسبت به دين ، شناخت داشته باشد ، مردم شناس باشد ، اخلاص پيشه كند ، دلير و بُرنادل باشد ، شكيبايى كند و شرحِ صدر داشته باشد ، در ابلاغ ، نصيحت كند ، پيراسته جان باشد ، مدارا كند و ... ، اين همه ، در فصل هاى يكم تا چهارم اين باب آمده است و آن گاه ، وسايل تبليغ و بهره گيرى از ابزارهاى مختلف براى رساندن حقيقت ، بويژه «اَمثال» و آن گاه ، آداب تبليغ آمده است . پايان بخش اين باب ، معرّفى آفات تبليغ و مهم ترين آنها «دروغ» ، «كتمان حقيقت» ،