انبيا ، آورنده ، ابلاغ كننده ، گزارنده ، تفسير كننده و عينيت بخشنده به مجموعه قوانين و مقرّراتى هستند كه سلوك فردى و اجتماعى انسان را در واقعِ زندگى او رقم مى زنند ، او را از جهل ، جهالت ، زشتى و ناهنجارى مى رهانند و در صفحه ذهن و زندگى او ، آگاهى را مى گسترانند ، به رفتارش هنجار مى بخشند و سلوك او را سامان مى دهند . اين همه ، عنوان «دين» دارد ؛ چرا كه انبيا ، آورنده و ابلاغ كننده آن اند و بنيادهاى همه آنها يكسان و ريشه هايش همگون است . باب هفتم ، گزارش حكمت ها و سخنانى از پيامبر صلى الله عليه و آله است كه نشانگر وحدت اديان ، همسويى شرايع و بيانگر اين حقيقت است كه تمام اديان ، يك هدف را نشانه رفته اند . عنوان فصل يكم اين باب ، «دين» است با عناوينى چون : وحدت شرايع دين ، علل احكام بنيادين ، برانگيختن در جهت ژرفانگرى در دين ، حراست از دين و ... . هشدار نسبت به تحميل پيش داورى ها ، ذهنيت هاى گونه گون پيش ساخته بر تفسير حقايق دين ، و در نهايت ، بازگويى آثار و بازتاب نظريه پردازى و افتا بدون شرايط لازم و آگاهى هاى شايسته ، و هشدار دادن نسبت به سخن گفتن در دين ، بدون فرا چنگ آوردن دانش و اطّلاعات شايسته در آن . عنوان فصل دوم ، «اسلام» است كه با عنوان «اسلام ، صراط مستقيم» آغاز مى شود و با گزارش آموزه هاى نبوىِ نشانگر اين كه آيين اسلام و حقايق آن ، در گذرگاه زمان و در بستر تاريخ ، فراز مى آيند و با طرح اين ديدگاه كه هيچ انديشه ، جهان بينى و تفكّرى بر آن چيره نخواهد شد ، ادامه مى يابد (الإسلامُ يَعلو و لا يُعلى عَلَيهِ ؛ [١] اسلام ، برتر است و آيينى برتر از آن نيست) و آن گاه ، احاديثى گزارش

[١] كتاب من لا يحضره الفقيه : ج ٤ ص ٣٣٤ ح ٥٧١٩ .