از سركشى هاى «شكم» و ... ، «گذشت» و اهمّيت آن و ارج و والايى اش به هنگام قدرت و توانايى ، «غيرت» و جايگاه آن در سلامت جامعه ، «قرض دادن» و مسائل مرتبط با آن ، «استوارگامى» و آثار آن ، موضوعاتى هستند كه در فصل هاى بيست و ششم تا سى و سوم ، گزارش شده اند . «اِكرام (بخشندگى)» ، آن كه بايد بدو اكرام شود ، آن كه شايسته اكرام نيست ، كريم ترينِ انسان ها ، «مروّت (مردانگى و جوان مردى)» ، ابعاد و مصاديق آن ، و اين كه «نصيحت» چيست و نشانه هاى آن كدام است ، در فصل هاى بعدى آمده است . «فراغت» ، «آسودگى» و «آسايش» در زندگى انسان در كنار تلاش و كوشش ، كه بايد برخاسته از نظم استوار و چينش دقيق امور زندگى بشر باشد و «الگوگيرى» از نظمِ پيامبر خدا ، موضوعات بعدى است . در فصل سى و هفتم ، سخن از «انفاق» است و ابعاد آن ، و از ضرورت انفاق در راه خدا براى گسترش طاعت الهى ، و هشدار نسبت به اين كه اگر مال در راه طاعت ، انفاق نشود ، در مسير معصيت ، تباه خواهد شد . زندگانى اجتماعى انسان بر پيوندها و وعده ها و همدلى ها و همراهى ها ، وفاى به عهد و ارج و عظمت آن استوار است كه در فصل سى و نهم ، حكمت هايى در اين باره آمده است و آن گاه ، سخن از «وقار» است و «فروتنى» ، ادبِ تواضع ، تواضع براى خدا و تأكيد بر تن زدن از فروتنى در برابر ثروتمندان به خاطر ثروتمندى آنها ، و پيوند استوار ميان فروتنى و فراز آمدن ؛ يعنى خداوند ، هر آن كه را تواضع كند و براى خداوند چنين كند ، بر مى كشد . در فصل چهل و يكم ، از «توكّل» سخن رفته است و احاديث نبوى در تفسير توكّل ، چهره نمايى از «توكّل كنندگان» ، آثار توكّل ، آداب آن و سرانجام ، چگونگى