حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٦

مهرورزى در دين ، بيشتر و پيش تر از هر چيز ، بايد خاستگاهى الهى و بنيادى ايمانى داشته باشد . احاديث نبوى درباره مهرورزى براى خدا و در راه خدا و كين ورزى با انگيزه الهى و در جهت تحقّق آرمان هاى ايمانى ، بسيار تأمّل كردنى است . بنگريد : أوثَقُ عُرَى الإِيمانِ الحُبُّ فِى اللّه ِ وَ البُغضُ فِى اللّه ِ . [١] محكم ترين دستگيره هاى ايمان ، دوست داشتن براى خدا و دشمن داشتن براى خداست. چنين است كه آموزه هاى نبوى ، اين حقيقت را زمينه قبولى اعمال دانسته و آن را برترين عمل مؤمن ، تلقّى كرده است . شگفتا كه اگر مؤمنى كسى را به پندار اين كه در راه خدا گام بر مى دارد ، براى خداوند دوست بدارد و به واقع چنان نباشد ، در صورتى كه تقصيرى متوجّه او نباشد ، خداوند ، پاداشش را چنان خواهد داد كه به واقع ، چنان بوده است . اسباب و زمينه هاى دوستى ، در فصل سوم آمده است كه نگريستن بدانها مى تواند نقش آفرينى آنها را در ايجاد جامعه اى سالم ، نشان دهد ، مانند : هديه ، ديدار پيراسته از شائبه ها ، صله رَحِم ، گسترش «سلام (آشتى)» و ... . آثار و بازتاب هاى مهرورزى ، در فصل چهارم آمده است و در فصل پنجم ، از آفات دوستى و محبّت ، سخن رفته است . در فصل ششم ، ره نمودهاى مهمّى درباره انتخاب دوست و تأكيد بر اندك بودن دوستان راستين و هشدارى در زمينه معاشرت با همنشينان ناشايست ، آمده است و