«آنان كسانى بودند كه كتاب و داورى و نبوّت بديشان داديم و اگر اينان ( مشركان ) بدان كفر ورزند، بى گمان، گروهى [ ديگر ] را بر آن مى گماريم كه بدان كافر نباشند» .

«و [ ياد كن ] هنگامى را كه خداوند از پيامبران پيمان گرفت كه هر گاه به شما كتاب و حكمتى دادم، سپس شما را فرستاده اى آمد كه آنچه را با شماست ، تصديق كرد، البتّه به او ايمان بياوريد و حتماً يارى اش كنيد. [ آن گاه ] فرمود: آيا اقرار كرديد و در اين باره پيمانم را پذيرفتيد؟ گفتند: آرى، اقرار كرديم. فرمود: پس گواه باشيد و من با شما از گواهانم» .

«بر آنچه مى گويند صبر كن، و داوود، بنده ما را كه داراى امكانات [ متعدّد ] بود ، به ياد آور . آرى، او بسيار بازگشت كننده [ به سوى خدا ] بود. ما كوه ها را با او مسخّر ساختيم [ كه ]شامگاهان و بامدادان ، خداوند را نيايش مى كردند ، و پرندگان را از هر سو [ بر او ]گرد [ آورديم و ] همگى [ به نواى دل نوازش ] به سوى او بازگشت كننده [ و خدا را ستايشگر ]بودند. و پادشاهى اش را استوار كرديم و او را حكمت و كلامِ فيصله دهنده عطا كرديم» .

«پس آنان را به اذن خدا شكست دادند و داوود، جالوت را كشت و خداوند به او پادشاهى و حكمت ، ارزانى داشت و از آنچه مى خواست ، به او آموخت. و اگر خداوند ، برخى از مردم را به وسيله برخى ديگر دفع نمى كرد، قطعاً زمين ، تباه مى گرديد ؛ ولى خداوند نسبت به جهانيان ، تفضّل دارد» .