در فصل يكم اين باب ، از دنيا سخن رفته است و چرايىِ نام گذارى اين مرحله از زندگى انسان به «دنيا» و ويژگى هاى آن . نيز به امثال لطيفى كه در حكمت هاى نبوى ، دنيا به چيزهايى مانند شده است ، اشاره دارد ، كه از آن جمله است : مَثَلُ هذِهِ الدُّنيا مَثَلُ ثَوبٍ شُقَّ مِن أوَّلِهِ إلى آخِرِهِ ، فَبَقِىَ مُتَعَلِّقا بِخَيطٍ فى آخِرِهِ ، فَيوشِكُ ذلِكَ الخَيطُ أن يَنقَطِعَ . [١] مَثَل اين دنيا ، مَثَل جامه اى است كه از سر تا به تَه ، دريده و در انتهايش به نخى آويخته است. زود است كه آن نخ نيز بگُسلد! آن گاه ، رواياتى درباره «عمر دنيا» آورده شده است و بدين مناسبت ، در فصل دوم ، پژوهش كوتاهى درباره عمر دنيا ، جايگاه دنيا و نقش آن در شكل گيرى آخرت انسان ، آمده است ، با مطالبى شامل : نگاه اسلام به دنيا و آخرت ، و اين كه مسلمان بر هر دو با زاويه و نگاه ويژه اى مهر مى ورزد و اين كه «دنيا ، كشتگاه آخرت است» . فصل سوم ، گزارشگر احاديثى است نشانگر اين كه چگونه مى توان به بهترين هاىِ دنيا و آخرت ، دست يافت و ... . مجموعه آموزه هاى دينى و حكمت هاى نبوى ، انسانِ مؤمن را در پيوند با دنيا ، به بهره ورى هوشمندانه و استفاده آگاهانه فرا مى خواند ، بدان سان كه بر زورق دنيا سوار شود و با بهره گيرى از امواج ، زندگى را بشكافد و در ساحل كرامت ، استوار قامت و فرازمند بِايستد . مقهور دنيا بودن و مرعوب جذبه ها و كشش هاى آن شدن را آموزه هاى دينى و پيش تر و بيشتر از همه ، حكمت هاى نبوى ، نكوهش كرده است . بدين سان ، در

[١] شُعب الإيمان : ج ٧ ص ٢٦٠ ح ١٠٢٤٠ ؛ تنبيه الخواطر : ج ١ ص ١٤٨ .