اين باب ، به آموزه هاى حكيمانه پيامبر خدا درباره قرآن و حديث ، اختصاص دارد . در فصل نخست از اين باب ، از قرآن سخن رفته است ؛ آيين نامه سلوك فردى و اجتماعى و مرام نامه دين اسلام ، سند حقّانيت دين و شامل برترين آموزه ها و معارف در بركشيدن انسان به مقصد اعلا و مقصود والا . قرآن ، زيباترين سخن ، آموزش قرآن ، پاداش يادگيرى قرآن ، بايسته هاى حاملان قرآن ، تلاوت قرآن و آداب تلاوت آن ، گونه هاى قاريان ، بنياد و ريشه هاى معارف قرآن ، برترين آيه قرآن ، و اميد آفرين ترين آيه قرآن ، از جمله عناوينى است كه در اين فصل آمده است . به راستى چه تصويرى زيباتر و گوياتر از قرآن از زبانِ آورنده ، ابلاغ كننده و تقسير كننده آن وجود دارد ؟ جايگاه و والايى قرآن را بايد از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيد و نيوشيد و به جان نشاند و از آن بهره گرفت كه در اين فصل ، گزارش شده است و آن گاه ، سخن از همتاى قرآن ، يعنى سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله است و ترغيب به چنگ زدن بدان ، و تأمّل و تدبّر در حديث كه حكايتگر سنّت نبوى است و هشدار نسبت به «تكذيب پيامبر صلى الله عليه و آله » و راه هاى شناخت نقل هاى سَره از ناسره درباره سنّت نبوى . اين همه ، نشانگر آن است كه دست اندازى به ديگرگون سازى سنّت نبوى از همان روزگار پيامبر خدا آغاز شده بوده است . پيامبر صلى الله عليه و آله از يك سو هشدار مى دهد كه بر او دروغ نبندند و از سوى ديگر ، امّت را از اين جريان فسادگستر ، آگاه مى كند و در نهايت ، ملاك هاى شناخت سره از ناسره را بدانها مى نمايانَد .