در فصل چهارم ، از موانع محبّت الهى سخن به ميان آمده است و در فصل پنجم ، نشانه ها و ويژگى هاى دوستان خداوند ، گزارش شده است . در فصل ششم ، ويژگى هاى محبوبان خدا و در فصل هفتم ، آثار محبّت الهى بيان شده و عنوان فصل هشتم ، «نزديكى به خداوند» است .

باب پنجم : نبوّت

خداوند ، به پيامبران فرمان هدايت داده تا در ميان مردمان حضور يابند ، با مردمان باشند و با آنها در آميزند و سخن حق را فراز آورند و بر جان هاى آنان ، فرو خوانند و در ژرفاى دلِ كسانى كه ظرفيت كشش آموزه هاى الهى را دارند ، جاى دهند . پيامبران الهى ، از ميان مردم و از دلِ توده هاى مردم برآمدند و با زبان آنان ، سخن گفتند و حقايق را در نهايت شيوايى و با اخلاص و پيراسته جانى بر آنها فرو خواندند . در اين باب ، آن سلسله سخنان و حكمت هاى نبوى كه به جايگاه نبوّت پرداخته اند ، گزارش شده است ، سخنانى كه از رسالت انبياى الهى پرده برگرفته و چرايىِ صدور فرمان هدايت به آنان را شناسانده است و از ويژگى هاى پيامبران الهى سخن گفته است و سرانجام ، زمان شمولى و جهان شمولى آيين محمّدى را بيان كرده است . بدين سان ، فصول اين باب با بيان «فلسفه نبوّت» آغاز شده و با يادكرد تنى چند از پيامبران الهى قبل از اسلام ، چونان : آدم ، ايّوب ، شعيب ، موسى و عيسى عليهم السلام ادامه مى يابد و آن گاه ، در فصل سوم ، سخن از رسالت محمّد صلى الله عليه و آله است و دلايل نبوّت آن بزرگوار و گواهان بر رسالت آن عزيز و سپس ، جهان شمولى دعوت ايشان . نيز گزارش برخى از نامه هاى پيامبر خدا به برخى كسان آمده است با محتوايى نشانگر اين حقيقت .