٣٩٦٧.امام على عليه السلام ـ در يكى از خطبه هايش ـ: هر گونه كه بينديشى تا به نهايت آن برسى، جز به اين رهنمونت نمى كند كه آفريدگار مورچه ، همان آفريدگار زنبور عسل [١] است ، به جهت تفصيل دقيق هر چيز، و تفاوت عميق موجودات زنده . و آفرينش ريز و درشت، سنگين و سبك، و نيرومند و ناتوان، براى او يكسان است .

٣٩٦٨.امام على عليه السلام : هيچ راهى جز عقل براى اثبات صانع نيست ؛ زيرا محسوس نيست تا به چشم بيايد و يا حواس ديگر، او را درك كنند . پس اگر صانع، يگانه نباشد و دو تا و بيشتر باشد ، به ديده عقل، چند صانع لازم مى آيد ، همان گونه كه آن ، يك صانع را اثبات مى كند و اگر صانع جهان دو تا باشد ، تدبيرشان بر يك روال نخواهد بود و احوال آن دو، استوار و تمام نخواهد بود ؛ چون اختلاف ميان انگيزه ها و كارهاى دو نفر ، قابل تصوّر است . و روا نيست كه گفته شود : آن دو همسان هستند و اختلاف ندارند ؛ چون هر جا كه احتمال اتّفاق باشد ، احتمال اختلاف هم هست . نمى بينى كه دو همسان از اين دو حال بيرون نيستند : يا بر اختلاف توانايند و يا نه . پس اگر هر دو [بر اختلاف] توانا باشند ، هر دو ناتوان اند و اگر توانا نباشند ، نادان اند و ناتوان و نادان ، خدا و قديم نيستند .

[١] در متن عربى، «نخلة» و «نحلة» به عنوان دو نسخه آمده اند كه ظاهرا دومى به معناى «زنبور عسل»، با سياق جمله، همخوانى بيشترى دارد . (م)