٤٠١٣.امام على عليه السلام : خدايا! تو كسى هستى كه آمرزش گناهان و حلّ سختى ها، بر تو گران نمى آيد ... ؛ چون تو پاينده مهربانى هستى كه جامه ربوبيت به تن كرده اى و در الوهيت، يگانه اى و از جا و مكان، منزّهى . آن كس كه به چگونگىْ محدودت كرده ، تو را نيافته است .

٤٠١٤.امام حسن عليه السلام ـ در پاسخ اين سؤال كه چگونه است كه آدمى چيزى را م: آن كسى كه چيزى را از ياد مى برَد و سپس آن را به ياد مى آورَد ، هيچ كس نيست مگر آن كه بر سر دلش ، ظرف كوچكى درْگشاده است . پس چون مطلب را مى شنود، در آن كاسه مى رود و هر گاه خدا بخواهد كه آن را از يادش ببرد ، درِ ظرف را مى نهد و هر گاه بخواهد به يادش بياورد ، آن را مى گشايد و اين، دليل اُلوهيت است .

٤٠١٥.امام زين العابدين عليه السلام : خدايا! ستايشْ از آنِ توست ، اى پديد آورنده آسمان ها و زمين ، اى صاحب شكوه و احسان ، اى خداى خدايگان و معبود معبودان و آفريدگار هر آفريده !

٤٠١٦.امام باقر عليه السلام : «اِله»، يعنى كسى كه مردم، از درك چيستى و چگونگىِ او درمى مانند ، چه به حس وچه در وهم؛ زيرا او خود، پديدآور وهم ها و آفريدگار حس هاست.