٤٢٦٠.امام على عليه السلام ـ در خطبه ايشان كه در آن ، احاطه علم خداوندِ والا: در آن [ كار ] ، رنج و سختى به او نرسيد، و در نگهدارى آفريدگانى كه پديد آورد، مانعى پيش نيامد.

٤٢٦١.امام على عليه السلام : خداوندا! من از تو درخواست مى كنم ، همچون كسى كه براى درخواست خويش ، خوانده شده اى جز تو نيافته است ... ؛ زيرا تو اوّلى هستى كه آغازگرى را آغاز كردى و آن را با دستان لطف خود تافتى. [١]

٤٢٦٢.امام على عليه السلام : ستايش ، از آنِ خداست كه جامه كبريا بر تن كرده است ، بدون آن كه او را كالبدى باشد و رداى شُكوه به دوش انداخته است ، بدون آن كه او را پيكره اى باشد ... . هر چه را كه خواست آغاز كند ، آغاز كرد و از ثقلين (جِن و اِنس) ، هر چه خواست، متناسب با هدفى كه مى خواست ، نو پديد آورد تا بِدان ، خداوندگارىِ او را بشناسند و به طاعت او دست يابند.

٤٢٦٣.امام على عليه السلام : اى بندگان خدا! شما و خود را به پروا داشتن از خدايى سفارش مى كنم كه امور را به دانش خود ، آغاز كرد و فردا[ ى رستاخيز ] ، بازگشتگاه آنها به سوى او خواهد بود.

٤٢٦٤.امام على عليه السلام ـ در خطبه اى كه در آن ، از آفرينش جهان ياد مى كند: قطعا [ جهانِ ]آفرينش را پديد آورد و مسلّما آن را آغاز كرد، بدون آن كه انديشه اى در سر گذرانده باشد ، و بدون آن كه از تجربه اى بهره برده باشد ، و بدون آن كه حركتى را پديد آورده باشد ، و بدون دو دلى اى (ترديدى) كه در آن ، پريشان بوده باشد ،... در حالى كه پيش از آغاز آنها (اشيا) ، به آنها علم داشت.

[١] در نسخه جمال الاُسبوع ، به جاى «فَلَوَيتَهُ (تافتى) » ، «فَكَوَّنتَهُ» آمده كه در اين صورت ، ترجمه چنين مى شود : «و آن را با دست لطف خود ، ايجاد كردى».