٣٩١٥.امام صادق عليه السلام : وقتى مى گويى : «يك» انسان ، اين، توصيف اوست و شبيه هم دارد ؛ ولى «خداوند، يكى است» توصيف خداوند هست ، امّا خداوند، شبيه ندارد و اين توصيف، در اين هر دو كاربُرد، يكسان نيست . امّا نام ها ، نشانگر مسمّاست ، چون ما آن گاه انسان را «واحد» مى بينيم و مى گوييم يكى است كه تنها باشد و از اين، دانسته مى شود كه معناى انسان، به خودى خود، واحد نيست ، چون اندام هايش مختلف است و اجزايش يكسان نيست ؛ گوشتش غير از خونش ، استخوانش غير از رگش، مويش غير از استخوانش، سياهى اش غير از سفيدى اش است و نيز بقيه خلقتش چنين است . انسان، در نام واحد است، نه در اسم و معنا و خلقت ، با هم. پس چون خدا «واحد» خوانده شود، يعنى واحدى كه واحد ديگرى جز او نيست؛ زيرا اجزاى مختلف ندارد.

[١] شايد مقصود اين باشد كه دل بستگى، تنها شايسته خداست و نبايد كسى را در آن، شريك خدا قرار داد ، چه رسد به آن كه به موهومات و معدوم ها دل بسته شد كه به معناى ناسپاسى و پوشاندن حقيقت است .