٤٣٠١.امام رضا عليه السلام : ... و بدين سان است بينايى [ ـِ او ] ، نه به روزنه اى از او كه [ بدان ]ببيند ، آن گونه كه ما به وسيله روزنه اى از ما كه جز در ديدن ، از آن بهره نمى بريم ، مى بينيم ؛ ولى خداوند ، بيناست كه كالبد نگريسته اى را بر نمى تابد . [١] پس ما و خدا در نام [ بينا ] اشتراك داريم و معنا[ ى آن ] ناهمسان است [ ؛ زيرا خداوند ، ذاتا به ديدنى ها علم دارد و ما به وسيله اندام حسّى ، اشيا را مى بينيم ] .

٤٣٠٢.امام رضا عليه السلام : او مى شنود ، با آنچه مشاهده مى كند و مى بيند ، با آنچه مى شنود. بيناست ، نه به ديده اى مانند ديده آفريدگان و شنواست ، نه مانند شنوايىِ شنوندگان؛ ولى از آن جا كه هيچ نهانى از ردّ پاى مورِ ريزِ سياه بر پاره سنگِ سخت در شب تار در زير زمين و درياها ، از او پوشيده نمى مانَد، گفتيم كه او بيناست ، نه مانند ديده آفريدگان.

٤٣٠٣.امام جواد عليه السلام : آن گونه او را بينا ناميديم ؛ زيرا هر چيزى از رنگ يا كالبد يا جز آن كه با ديدگان دريافت مى شود ، بر او پوشيده نمى ماند و او را به بينايىِ ديدن با چشم ، وصف نكرديم.

٩ / ٢

آنچه بينايى او ، بدان وصف نمى گردد

٤٣٠٤.امام على عليه السلام : [خداوند] بيناست ، بى هيچ وسيله اى .

[١] يعنى بدون نياز به نگريستن با چشم و داشتن صورت ذهنى از موجودات، به آنها بيناست. در عيون أخبار الرضا عليه السلام و التوحيد، به جاى «لا يحتمل شخصا»، «لا يجهل شخصا» آمده است ؛ يعنى : «از هيچ كالبدى ناآگاه نيست» (براى توضيح بيشتر ، ر. ك : مرآة العقول : ج ٢ ص ٥٧ ، شرح اُصول الكافى ، مازندرانى : ج ٤ ص ٥٢) .