٤١١٠.امام صادق عليه السلام : خداوند ، بزرگ و بلندمرتبه است . بندگان نمى توانند او را توصيف كنند و به نهايتِ سترگى او نمى رسند . انديشه ها او را در نمى يابند و او انديشه ها را در مى يابد. و اوست باريك بين آگاه . او به چگونگى و كجايى و جهت ، وصف نمى شود ، و چگونه او را با «چگونگى» توصيف كنم ، در حالى كه او به چگونگى، چگونگى بخشيد تا اين كه چگونگى شد؟! پس من چگونگى را از چگونگى بخشىِ خدا به ما شناختم. يا چه سان او را با «كجايى» توصيف كنم ، در حالى كه اوست كه كجايى را پديد آورد تا اين كه كجايى گشت؟! پس من كجايى را از كجايى هايى كه خداوند پديد آورد، شناختم. يا چگونه او را با «مكان» وصف كنم ، در حالى كه اوست آن كه به مكان، مكان بودن داد تا اين كه مكان شد؟! پس من مكان را از مكان هايى كه او آفريده، شناختم. پس ، خداوندِ والا و بلندمرتبه، داخل در هر جا و خارج از هر چيز است. انديشه ها او را در نمى يابند و او انديشه ها را در مى يابد . خدايى جز او نيست كه بلندپايه سترگ است و او باريك بين آگاه است.

٤١١١.الكافى ـ به نقل از جميع بن عمير ـ: امام صادق عليه السلامفرمود : « اللّه أكبر ، به چه معناست؟» . گفتم : خداوند از هر چيزى بزرگ تر است. فرمود : «آيا آن جا (در مرتبه خدايى) چيزى هست كه خداوند ، بزرگ تر از آن باشد؟!» . گفتم : پس به چه معناست؟ فرمود : «خداوند ، بزرگ تر از آن است كه به وصف آيد» .

٤١١٢.امام كاظم عليه السلام : هر كه به خداوندْ گمان ها[ى بد] ببرد، تباه مى گردد . پس در باب صفات او ، از اين بپرهيزيد كه بر حدّى كه خود مى گذاريد ، توقّف كنيد و او را به كاهش يا فزونى، حركت دادن يا حركت پذيرى، نابودى يا فرود آمدن، و برخاستن يا نشستن ، وصف كنيد؛ زيرا خداوند ، برتر و بالاتر از توصيف وصف كنندگان و نعت نعت كنندگان و توهّم وهم كنندگان است .