٤٣٠٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به على عليه السلام در پاسخ به اين سؤال كه : مقص: منزّهى تو. خدايى جز تو نيست. بدى كردم و بر خويشتن ستم نمودم. پس بر من باز گرد كه تو بى گمان، توبه پذيرِ مهربانى .

٤٣١٠.امام حسن عليه السلام : گروهى از يهود، نزد پيامبر خدا آمدند و گفتند : ... براى چه چيز ، خداوند، [به حج گزار ]دستور داد كه پس از عصر [روزِ عرفه] ، در عرفات بماند ؟ پيامبر خدا فرمود : «عصر، همان ساعتى است كه آدم عليه السلام در آن ، پروردگارش را نافرمانى كرد. از اين روى، خداوند عز و جل بر امّت من ايستادن و زارى كردن و نيايش در محبوب ترين مكان ها نزد او را واجب كرد و بهشت را براى ايشان تضمين كرد و ساعتى كه در آن، مردم [ از عرفات ]روانه مى شوند، همان ساعتى است كه در آن آدم ، كلماتى از خداوندگارش فرا گرفت، پس بر او بازگشت كه او همان توبه پذير مهربان است». سپس پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «سوگند به آن كه مرا به حقْ مژده رسان و بيم دهنده برانگيخت، خدا را در آسمان پايين درى است كه به آن، درِ رحمت و درِ توبه و درِ نيازها و درِ لطف و درِ نيكويى و درِ بخشش و درِ كَرَم و درِ گذشت گفته مى شود. كسى در عرفات گرد نمى آيد، جز آن كه از جانب خدا، در آن وقت به [بهره گيرى از ]اين ويژگى ها سزاوار مى گردد».

٤٣١١.امام على عليه السلام : خداى من! طاعت، تو را شادمان مى سازد و گناه، تو را زيان نمى رساند. پس چيزى را كه شادمانت مى كند، به من عطا كن و چيزى را كه به تو زيان نمى رساند، بر من بيامرز و به من باز گرد كه تو بى گمان، توبه پذير مهربان هستى.