٤٢٧٢.امام باقر عليه السلام ـ در وصف بارئ (آفريننده) عز و جل ـ: ... و پيش از آن كه چيزى را پديد آورد ، احساس تنهايى نمى كرد و به چيز درخورِ يادى، مانند نيست (نمى توان چيزى را مانند او دانست).

٤٢٧٣.امام باقر عليه السلام ـ آن گاه كه از ايشان درباره آيه : «نوآور آسما: همانا خداوند عز و جل همه اشيا را به دانش خود ، بدون آن كه نمونه اى پيش از او بوده باشد، نوآورى كرد. پس ، آسمان ها و زمين ها را نوآورى كرد و پيش از آنها ، آسمان و زمينى نبود. آيا سخن خداى والا را نمى شنوى كه : «و عرش او بر آب بود» .

٤٢٧٤.امام باقر عليه السلام ـ در وصف آفريدگار عز و جل ـ: ... او پيش از آن كه [ پديده ها را ] پديد آورد ، از فرمان روايى خالى نبود و پس از ميان بردن [ پديده ها ] ، از آن ، خالى نخواهد بود. هميشه زنده است ، بدون حياتى [ مغاير با ذاتش ] ، و فرمان رواى تواناست ، پيش از آن كه چيزى را پديد آورد و پس از پديد آوردن هستى، فرمان رواى چيره است.

٤٢٧٥.امام صادق عليه السلام : منزّه است خداى سترگ ... . آنچه را آفريد ، نوآورى كرد ، امّا استوار و پرداخت شده . اشياى گنگ ، توانايى او را بازگو كردند.