٤٢٨٢.امام رضا عليه السلام : به چگونگى، چگونگى داد (چگونگى را پديد آورد) . پس درباره او نمى توان گفت كه «چگونه است؟» و به كجايى، كجايى بخشيد . پس درباره او نمى توان گفت كه «كجاست؟»؛ زيرا اوست كه نوآورِ چگونگى و كجايى است.

٤٢٨٣.امام رضا عليه السلام : خداوندِ والا و بلندمرتبه، پيش از نوآورى است؛ زيرا پيش از او و همراه او چيزى نيست ، و نوآورى ، پيش از حروف است.

٤٢٨٤.امام رضا عليه السلام : بدان كه معناى نوآورى و مشيّت و اراده ، يكى است [١] و نام هاى آنها سه تاست.

٤٢٨٥.امام رضا عليه السلام ـ در دعا ـ: همانا تو ولىّ [نعمت هاى ]افزونى و آغاز كننده جودى.

٤٢٨٦.امام رضا عليه السلام : ستايش ، از آنِ خداست كه پديد آورنده اشيا از آغاز و نوآور آنها به توانايى و فرزانگى خود است. نه از چيزى [ پديد آورده است ]كه [ كارش ]«اختراع» نباشد و نه براى علّتى [٢] [ پديد آورده است ] كه در نتيجه ، تعبير «نوآورى» ، درباره او درست نباشد . آنچه را خواست ، آن گونه كه خواست ، آفريد ، در حالى كه در اين [ كار ] ، يگانه است.

[١] اين سه واژه ، بر حدوث چيزى كه نبوده، دلالت دارند.[٢] يعنى نه براى علّتى مادّى ؛ يعنى نه براى علّتى غايى كه به خداوند بازگردد و يا نه براى علّتى صورتى كه از جانب ديگرى بر او عارض شود و موجب انجام شدن كار گردد (ر. ك : شرح اُصول الكافى، ملاّ صالح مازندرانى : ج ٣ ص ٢٢٣).