٤١٢٣.امام على عليه السلام : آن كه به خودِ او پى برده شود، خدا نيست . او با دليل [ و نشانه ]به سوى خود ، رهنمون مى شود ، و اوست دلالت كننده بر دليل خود، و رساننده به شناخت خود.

ر . ك : ص ٣٧ (فصل دوم : باور درست در توحيد)، ج ٧ ص ٤٢٩ (فصل يكم : همانند) .

١ / ٣

شناساندن بدون تصويرگرى و احاطه

٤١٢٤.امام صادق عليه السلام : بى گمان ، خرد ، آفريدگار را از جهتى مى شناسد كه موجب اقرار كردن به او مى شود ، و او را به آنچه موجب احاطه بر صفت او گردد، نمى شناسد.

٤١٢٥.امام رضا عليه السلام : به ناديده بودن ، شناخته شده و به صورت نداشتن ، توصيف گشته و به جسم نبودن ، وصف گرديده است . خدايى جز خداى بزرگِ والا نيست.

١ / ٤

توصيف به افعال

٤١٢٦.امام على عليه السلام : ستايش ، از آنِ خدايى است كه ... به كجايى و به چيستى و به جايگاه، وصف نمى گردد؛ آن كه از امور پنهان، پوشيده[ تر ] است و با نشانه هاى تدبير كه در آفريدگان ديده مى شود، در خِردها پديدار گشته است؛ آن كه درباره اش از پيامبران پرسيدند و آنان او را به حد و بعض (با اندازه و جزء) وصف نكردند؛ بلكه او را به افعالش وصف نمودند.