٣٩٦١.امام على عليه السلام : خداوند، بزرگ ترين ، بردبار و داناست ؛ آن كه در هر دسته از شگفتى هاى خلقتش و عجايب صنعتش ، آيه اى روشن است كه ربوبيتش را ثابت مى كند و بر هر گونه از تقديرهاى پيچيده و تدبير نيكويش ، دليلى آشكار و گواهى عادل است كه به وحدانيتش حكم مى دهد .

٣٩٦٢.امام على عليه السلام ـ از سخنش درباره توحيد ـ: به ساخته خدا بر او استدلال مى شود و به خِردها ، معرفتش به دل گِرِه مى خورد و به نگريستن ، حجّتش ثابت مى شود . آفرينش را نشانِ خود قرار داد تا از ربوبيتش پرده بردارد . اوست يگانه بى همتا در جاودانگى اش و بدون شريك در الوهيتش و بى نظير در ربوبيتش .

٣٩٦٣.امام كاظم عليه السلام ـ به هشام بن حكم ـ: خداوند ـ تبارك و تعالى ـ ، خردمندان و فهيمان را در كتابش مژده داده و فرموده است : «بندگانم را مژده ده . آنان گفته[ها] را گوش مى دارند و از نيكوترينِ آنها پيروى مى كنند . ايشان، رهيافتگان الهى هستند و اينان، خردمندان اند» . اى هشام ! خداوند ـ تبارك و تعالى ـ حجّت ها را با عقل براى مردم تمام كرد و پيامبران را با بيان، يارى داد و آنان را با دليل به ربوبيّت خود، ره نمود و چنين گفت : «وخداى شما، خدايى يكتاست . خدايى جز او نيست ؛ بخشنده و مهربان در آفرينش آسمان ها و زمين ، و در آمد و شدِ شب و روز ، و در كشتى هايى كه در دريا مى روند و به مردم، سود مى رسانند، و در بارانى كه خدا از آسمان، فرو مى فرستد تا زمين مُرده را بدان زنده كند و جنبندگان را در آن بپراكَنَد و در چرخش بادها و ابرهاى تسخير شده ميان آسمان و زمين ، نشانه هايى است براى آنان كه در مى يابند» .