٤٢٨٩.امام زين العابدين عليه السلام ـ در مناجات «انجيليّه» ـ: سرورم! مرا به برآوردن هر خواهشى كه از تو دارم، عادت دادى ... و مى دانم كه تو پناهندگانت را به غير خودت وا نمى گذارى و اميدواران به بخشش خود را از هداياى نيكى ات تهى دست نمى كنى. سرورم! نيكى و عطا ، از تو پى در پى شد ، پس شكر و ثناى [تو] بر من لازم گشت. پس هيچ شكرى نيست كه بگسترانم و پنهان بدارم و هيچ سخنى نيست كه آن را در يادت باز گويم و آشكار كنم ، مگر آن كه تو شايسته و در جايگاه آنى و با اين همه ، در كنار نيكىِ تو ، بسيار خُرد و اندك است.

٤٢٩٠.امام كاظم عليه السلام : خداوندا! به نيكىِ ديرينه ات و مهرورزى ات به آفريده هاى ظريفت و مهربانى ات به ساخته استوارت ... .

٨ / ٣

نيكى كننده تر از همه آفريدگان

٤٢٩١.امام صادق عليه السلام : امير مؤمنان ـ كه درودهاى خداوند ، بر او باد ـ هر گاه كه [ نماز ]ظهر را به پايان مى برد، مى گفت : «خداوندا! من با بخشش و كرمت به سويت نزديكى مى جويم... . اى سزاوار پرهيزگارى و اهل آمرزش، اى نيكى كننده ، اى مهربان! تو ، به من ، از پدرم و مادرم و از همه آفريدگان ، نيكى كننده ترى.