٤٢٩٧.امام صادق عليه السلام ـ آن گاه كه زنديق از ايشان پرسيد : آيا ملاحظه كرد: جز اين نيست كه خداوند والا و بلندمرتبه ، به اين نام ها ناميده مى شود ؛ زيرا چيزى از آنچه ديدگان در نمى يابند ، اعم از كوچك و بزرگ يا ريز و درشت ، از او پنهان نمى مانَد ، ولى او را مانند آفريده ، به بيناى با چشم وصف نمى كنيم.

٤٢٩٨.امام صادق عليه السلام : خداوند عز و جل ، هماره خداوندگار ماست ... . و بينايى، ذاتىِ او بود ، در آن حال كه هيچ ديده شده اى نبود ... . پس آن گاه كه اشيا را پديد آورْد ... بينايى بر ديده شده، واقع شد.

٤٢٩٩.امام كاظم عليه السلام ـ در دعا ـ: خداوندا! تو را به پاكى مى ستايم و به ستايش تو مى پردازم ... . تو ... بينايى هستى كه به ترديد نمى افتى.

٤٣٠٠.امام رضا عليه السلام : گفتيم كه او بيناست ، نه به چشم ؛ زيرا او ردّ پاى مورچه ريز سياه را در شب تاريك بر روى پاره سنگ سياه مى بيند و خزش مورچه را در شب تار مى بيند و زيان هاى آن و سودهاى آن و اثر جفت گيرى آن و بچّه ها و تبار آن را مى بيند. پس در آن هنگام ، گفتيم كه او بيناست ، نه مانند بينايىِ آفريدگانش.