«آن كه دانشى از كتاب، نزدش بود ، گفت : من آن [تخت] را پيش از آن كه چشمت را بر هم بزنى، برايت مى آورم ، و چون [سليمان] آن را نزد خود مستقر ديد ، گفت : اين، از فضل پروردگارم است تا مرا بيازمايد كه آيا سپاس مى گزارم و يا كفران مى ورزم و هر كس كفران ورزد ، پروردگار من ، بى نياز و بخشنده است» .

حديث

٤٠٧٣.امام باقر عليه السلام : اسم اعظم خدا، ٧٣ حرف دارد و فقط يك حرف آن، نزد آصف [بن برخيا ]بود كه آن را بر زبان آورْد و زمينِ ميان او و تخت بلقيس در هم فرو رفت تا تخت را با دستش بگيرد و سپس زمين، به حالت قبلى اش بازگشت و اينها كمتر از چشم به هم زدن بود ؛ ولى نزد ما، ٧٢ حرف از اسم اعظم است و يك حرف هم نزد خداى متعال است كه در علم غيبش براى خود نگاه داشته است . و هيچ تغيير و نيرويى ، جز به خداى والاى بزرگ نيست .

٤٠٧٤.امام صادق عليه السلام : اسم بزرگ خدا ، نزد سليمان بود ؛ اسمى كه هر گاه [با آن] از خدا درخواست مى كرد ، عطا مى كرد و چون بدان مى خواندش ، اجابت مى كرد و [با اين حال ،] اگر امروز بود، به ما نياز پيدا مى كرد .