٤٢٥٤.امام على عليه السلام ـ در وصف خداوندگار عز و جل ـ: از اشيا بيرون است ، نه آن گونه كه چيزى از چيز ديگرى بيرون است. منزّه است آن كه اين گونه است و غير او اين گونه نيست و براى هر چيزى [ جز او ] ، آغازى هست.

٤٢٥٥.امام على عليه السلام : نمى توان گفت كه پس از آن كه نبود، وجود يافت كه [ در اين صورت ، ]اوصاف نوپديده ها بر او جارى مى شود و ميان پديده ها و او ، جدايى اى (تمايزى) حاصل نمى گردد و او را بر آنها برترى اى نمى مانَد . پس ، سازنده و ساخته شده ، برابر مى گردند و پديده و پديدآور ، همسنگ مى شوند.

٤٢٥٦.امام على عليه السلام : پس منزّه است كسى كه آفرينشِ آنچه آغازگرى كرده و تدبير آنچه آفريده است ، بر او دشوار نيست.

٤٢٥٧.امام على عليه السلام : والايي ـ اى خداوندگار ـ ... . گواهى مى دهم كه ديده ها تو را در نمى يابند و اوهام ، به تو نمى رسند و خردها وصف تو نمى كنند و مكان ، تو را در برنمى گيرد. و چگونه مكان ، كسى را كه آن را آفريده و پيش از آن بوده است ، در بر بگيرد؟! يا اوهام ، چگونه او را دريابند ، حال آن كه او را پايان و نهايتى نيست؟! و چگونه او را پايان و نهايتى باشد ، در حالى كه او نهايت ها و پايان ها را پديد آورده است؟!

٤٢٥٨.امام على عليه السلام ـ پس از آن كه جمله اى از صفات خداوند عز و جل را ب: آن، نوآور آفرينش و ميراثدار آن است.

٤٢٥٩.امام على عليه السلام : به خدايى پناه آوردم كه خدايى جز او نيست و نوآورِ بالا برنده، زنده جاودانه و پايدارِ زوال ناپذير است.