٣٩٤٠.الكافى ـ به نقل از محمّد بن مسلم ـ: امام باقر عليه السلام[در توصيف «قديم» ]فرمود : «او يگانه و بى نياز است ، تجزيه ناپذير است و معانى متعدّد (متفاوت) ندارد [تا تجزيه پذير باشد]» . گفتم : فدايت شوم ! كسانى از اهل عراق، ادّعا مى كنند كه خدا با ابزارى مى بيند و با ابزارى ديگر مى شنود . فرمود : «نادرست گفته و كفر ورزيده و تشبيه كرده اند . خدا والاتر از اين است . او شنوا و بيناست ، با همان كه مى شنود ، مى بيند و با همان كه مى بيند، مى شنود» . گفتم : آنان، او را آن گونه كه خود مى فهمند ، بينا مى پندارند . فرمود : «خداوند، والاست . چيزى به فهم مى آيد كه مانند آفريده هاست ، و خدا چنين نيست» .

٣٩٤١.امام صادق عليه السلام : پروردگار ما ، نور ذاتى و حيات ذاتى دارد و داناى ذاتى و بى نياز ذاتى است .

٣٩٤٢.امام صادق عليه السلام ـ خطاب به زنديقى كه از ايشان پرسيد : آيا مى گويى: او شنوا و بيناست ؛ شنوا و بيناى بدون حواس ، كه با نفس خود مى شنود و مى بيند . اين كه مى گويم : «با نفس خود مى شنود»، نه به معناى آن است كه خودش يك چيز و نفسش چيز ديگر باشد ؛ بلكه چون از من پرسيده شده ، مى خواستم مقصود خود را برسانم و به تو كه پرسيده اى، بفهمانم . پس مى گويم كه او با همه وجود خود مى شنود ، نه همه اى كه جزء داشته باشد ـ چون «همه» نزد ما [مخلوقات ]تجزيه پذير است ـ ؛ بلكه مى خواهم به تو بفهمانم و آنچه در درون دارم، بگويم و همه اين عبارت ها به اين باز مى گردد كه او شنوا ، بينا ، دانا و آگاه است، بدون آن كه اين صفت ها از ذات، جدا و از هم متفاوت باشند .