٣٩٦٩.امام صادق عليه السلام ـ به مفضّل بن عمر ـ: اى مفضّل ! نخستين نشانه و دليل بر خداى پاك بزرگ ، فراهم كردن اين جهان و پيوند دادن اجزاى آن و نظم بخشى آن به شكل فعلى است . چون به ديده تأمّل در جهان بنگرى و به خِردت تميز دهى ، آن را مانند خانه اى ساخته و آماده مى يابى كه همه نيازهاى بندگانش را در آن قرار داده است . آسمان، چون سقفى برافراشته و زمين، چون فرش گسترده است و انبوه ستاره ها، چون چراغ و گوهرهاى نهان [در زمين،] مانند ذخيره هايند و هر چيز در آن جا براى كار ويژه خود ، آماده شده است و انسان، مانند دارنده اين خانه است كه همه اين چيزها به او عطا شده است و همه گونه هاى گياهان براى نيازهاى او آماده شده و انواع حيوانات، براى مصالح و منافع او شكل گرفته اند . پس در اينها دلالتى آشكار بر اين نكته است كه جهان، با تقدير و حكمت و نظم و هماهنگى آفريده شده و آفريدگار آن، يكى است و هموست كه آن را به هم پيوند داده و برخى را با برخى ديگر، سامان بخشيده است .

٣٩٧٠.امام صادق عليه السلام ـ از سخن ايشان درباره توحيد، پس از آن كه برخى آيا: همه اينها از چيزهايى است كه دل، بدان به پروردگار سبحان ره مى بَرَد و دل به خِردش مى فهمد كه همه اين چيزها را يگانه عزيز حكيم ـ كه ازلى و جاويدان است ـ تدبير كرده است و اين كه اگر در آسمان ها و زمين ها ، خدايانى با خداى سبحان بودند ، هر خدايى مخلوق خود را مى بُرد و يكى بر ديگرى برترى مى جُست و هر يك، كار آن يكى را تباه مى كرد . و همين گونه، گوش ، كتاب هايى را كه مدبّر نازل كرده [و تلاوت مى شوند] ، مى شنود كه تصديقِ همان چيزى است كه دل ها به عقل خود مى فهمند و همراهى خدا با اوست و نيز سخن كسى كه به كُنه معرفت خدا رسيده و فهميده كه نه فرزندى دارد، نه همراه و نه همتايى . پس گوش، آنچه را از زبان گويا به گفته انبيا شنيده است، به دل مى رساند .