٤٤١٧.امام صادق عليه السلام : هر گاه ماه رمضان وارد مى شد ، على بن حسين عليه السلام هيچ غلام و كنيزى را تنبيه نمى كرد و هر گاه يكى از آنها خطا و نافرمانى مى كردند، مى نوشت كه فلان مرد ، مرتكب گناه شد يا فلان زن مرتكب گناه شد، در چنان و چنان روز. و او را كيفر نمى داد و ادب [ كردن براى هر خطا ] ، بر ايشان جمع مى شد ، تا اين كه در واپسين شب ماه رمضان ، ايشان را فرا مى خواند و پيرامون خود گرد مى آورد. سپس نوشته را نشان مى داد. آن گاه مى فرمود : «اى فلان! چنان و چنان كردى و تو را تأديب نكردم، آيا آن را به ياد مى آورى؟» . مى گفت : آرى ، اى پسر رسول خدا! تا اين كه به نفر آخرشان مى رسيد و از همگى اقرار مى گرفت. پس در ميانشان مى ايستاد و به ايشان مى فرمود : «صداهايتان را بالا ببريد و بگوييد : اى على بن حسين! همانا پروردگارت ، همه آنچه را كه عمل كرده اى ، بر تو احصا كرده است ، همان سان كه بر ما همه آنچه را عمل كرده ايم، بر شمرده اى . نزد او نوشته اى است كه به حقْ عليه تو سخن مى گويد. هيچ [ عمل ] ريز و درشتى را از كارهايت فرو نمى گذارد، مگر آن كه آن را شمارش كرده باشد. همه اعمال خود را نزد او حاضر مى يابى، همان گونه كه ما همه اعمالمان را نزد تو حاضر يافتيم. پس ، [از ما ]درگذر و ببخشاى ، همان سان كه از [ خداوندِ ]فرمان روا اميد گذشت دارى و همان گونه كه دوست دارى فرمان روا از تو درگذرد، از ما درگذر تا خدا را درگذرنده و مهربان به خود و آمرزنده خود بيابى . پروردگارت ، به كسى ستم نمى كند ، همان گونه كه نزد تو نوشتارى است كه به حقْ عليه ما سخن مى گويد؛ در حالى كه اعمال ريز و درشتِ ما را فرو نگذاشته ، مگر آن كه آنها را شمارش كرده است. پس اى على بن حسين! خوارىِ ايستادن در پيشگاه پروردگار داور دادگرت را به يادآور. همو كه هم وزن دانه اى خردل ، ستم روا نمى دارد و در روز رستاخيز ، آن را مى آورد . خداوند ، حسابگرى و گواهى را بسنده است. پس در گذر و ببخشاى تا فرمان روا از تو در گذرد و ببخشايد» .