٤٣١٦.امام كاظم عليه السلام ـ در سفارش خود به هشام ـ: بدان كه خداوند ... اندوه اندوهناكان را به اندازه اندوهشان برطرف نمى كند ؛ ولى به اندازه مهرورزى و رحمت خود [برطرف مى كند] . پس چه گمان دارى به مهرورزِ مهربانى كه به آن كس كه او را با [آزردنِ ]دوستانش برنجاند نيز، دوستى مى ورزد؟ حالْ چه رسد به آن كس كه در راه او آزار ببيند! و چه گمان دارى به توبه پذير مهربانى كه بر آن كه با او دشمنى بورزد نيز، باز مى گردد؟ حالْ چه رسد به آن كس كه در خشنودىِ او بكوشد و دشمنىِ مردم را در راه او بر گزيند!

٤٣١٧.امام عسكرى عليه السلام ـ در تفسير منسوب به ايشان ـ: خداوند والا فرمود : «پس آدم ، از پروردگار خود كلماتى را فرا گرفت» كه آنها را بگويد، پس آنها را بگفت، «پس بازگشت» خداوند «بر او» به سبب آنها «[ زيرا] كه اوست توبه پذير مهربان» ؛ بازگردنده و پذيرنده بازگشت ها، و مهربان به توبه كاران.

١٠ / ٢

توبه پذير فرزانه

«و خداوند، توبه پذير فرزانه است» .

١٠ / ٣

پذيرنده بازگشت

«آمرزنده گناه و پذيرنده بازگشت، [ و] سختْ كيفرِ بخششگر كه خدايى جز او نيست. بازگشت، تنها به سوى اوست» .

«و اوست كه بازگشت را از بندگانش مى پذيرد و از بدى ها در مى گذرد و آنچه را كه مى كنيد، مى داند» .