٤٢٩٢.امام زين العابدين عليه السلام ـ در مناجات «انجيليّه» ـ: اى آن كه او به من از پدرِ دلسوز، نيكى كننده تر است و از دوست همدم همراه به من نزديك تر است! تو جايگاه اُنس من در تنهايى هستى؛ آن گاه كه مكان ، مرا دل تنگ سازد و جاها مرا بيرون اندازند و همدمان و همسايگان ، از من جدا شوند و در جايگاهى تنگ ، تنها بمانم كه سقف آن كوتاه و شكاف آن تنگ است و روى آن ، پوشيده و چشم انداز آن ، ترسناك است، گِل و لاى آن سنگين و عرصه آن ، آكنده از تنهايى و فضاى آن ، پوشيده از تاريكى است، نه بر بسترى و نه بر بالشى [ قرار گيرم ] و بى توشه اى از پيشْ فرستاده و بى آمادگى . پس [ در آن هنگام ] به رحمتت كه سايه هاى آن ، اشيا را فرا گرفته و كناره هاى آن ، زندگان را گرد آورده و الطاف آن ، آفريدگان را در برگرفته، مرا درياب و با گذشتت به من بازگرد، اى كريم! و مرا به نادانى ام بازخواست مكن ، اى مهربان!

٨ / ٤

به بندگانش نيكى كننده است

٤٢٩٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعا ـ: از تو درخواست مى كنم ، به نامت؛ بلندْ پايه بلندْ مرتبه والاى خجسته نيكى كننده ، اى نيكى كننده به بندگان خود ، اى خدا!