دانشنامه عقايد اسلامي - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٣
١ / ١
دليل هاى توحيد ذاتى
قرآن
«و هر كس با خداوند ، معبود ديگرى بخواند كه دليلى بر آن ندارد، حسابش فقط با پروردگارش است . بى گمان ، كافران رستگار نمى شوند» .
«يا آن كس كه خلق را آغاز مى كند و سپس، آن را باز مى آورد و آن كس كه از آسمان و زمين به شما روزى مى دهد؟ آيا معبودى جز خدا هست؟ بگو : اگر راست مى گوييد، دليل خويش را بياوريد» .
حديث
٣٩٠١.امام على عليه السلام ـ در سفارش به فرزندش حسن عليه السلام ـ: پسر عزيزم ! بدان كه اگر پروردگارت شريكى داشت ، فرستادگانش نزد تو مى آمدند و آثار قدرت و سلطنتش را مى ديدى و كارها و صفاتش را مى شناختى ؛ امّا او معبودى يگانه است ، همان گونه كه خود را توصيف كرده است و هيچ كس با او در مُلكش ضدّيت ندارد .
٣٩٠٢.امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به سؤال از چگونگى وحدت خدا ـ: در ذاتش يگانه است، و نه چون بقيه يك ها ؛ زيرا يك هاى غير از او ، تجزيه پذيرند و خداى ـ تبارك و تعالى ـ يگانه بدون جزء است و به شماره درنمى آيد .
٣٩٠٣.امام صادق عليه السلام ـ هنگامى كه از ايشان سؤال شد : دليل بر خداى يكتا: نيازى كه مخلوق دارد .
٣٩٠٤.امام رضا عليه السلام ـ چون مردى از دوگانه پرستان از ايشان پرسيد : سازن: گفته ات كه او دو تاست ، خود، دليلِ بر يكتايى اوست ؛ چون تو يكى را همراه ادّعاى دو خدايى اثبات مى كنى . پس يكى، مقبول همگان است و بيشتر از آن، مورد اختلاف .