٤٠٧٠.امام زين العابدين عليه السلام : من يك سال، خداى سبحان را پس از هر نماز مى خواندم تا اسم اعظم را به من بياموزد . پس روزى نماز صبح را خوانده بودم كه در همان حالت نشسته ، خواب، چشمانم را در ربود و ديدم كه مردى پيش رويم ايستاده و به من مى گويد : از خداى متعال خواسته اى كه اسم اعظم را به تو ياد دهد ؟ گفتم : آرى . گفت : بگو : «خدايا ! من از تو مى خواهم به اسمت اللّه ، اللّه ، اللّه ، اللّه ، اللّه ، كه جز او خدايى نيست ، صاحب عرش باعظمت» . به خدا سوگند، چيزى را بدان از خدا نخواستم، مگر آن كه كامياب شدم .

٤٠٧١.امام رضا عليه السلام : هر كس پس از نماز صبح ، صد مرتبه بگويد : «به نام خداوند بخشنده مهربان . هيچ تغييرى و نيرويى نيست، مگر از خداى بلند پايه بزرگ» ، به اسم اعظم خدا نزديك شده است ، بيشتر از نزديكى سياهىِ چشم به سفيدىِ آن ؛ زيرا كه اسم اعظم خدا، درون آن است .

٤ / ١ ـ ٤

هر اسم از اسماى الهى

٤٠٧٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ چون از ايشان درباره اسم اعظم خدا پرسيده شد ـ: هر اسمى، از اسماى الهى است . پس دلت را از هر چه غير اوست، تهى ساز و او را با هر نامى كه خواستى، بخوان ؛ چرا كه در حقيقت، اين گونه نيست كه خداوند، اسم خاصّى داشته باشد و اسم ديگرى را نداشته باشد ، بلكه او يكتاى چيره است .