٤٠٦٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ هنگامى كه شنيد مردى مى گويد : خدايا ! من از تو: بى گمان ، خدا را به همان اسم اعظمش خواند كه چون بدان درخواست شود ، عطا مى كند و چون بدان بخوانندش ، اجابت مى كند .

٤٠٦٦.سنن ابن ماجة ـ به نقل از بريده ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله شنيد كه مردى مى گويد : خدايا ! از تو مى خواهم به [حرمتِ] اين كه تويى كه خداوند يگانه بى نيازى ؛ آن كه نزاده و زاده نشده است و هيچ كس همتايش نيست . پس فرمود : «بى گمان ، به اسم اعظم خدا از او درخواست كرده است ؛ اسمى كه چون بدان درخواست شود ، عطا مى كند و چون بدان خوانده شود ، اجابت مى كند» .

٤٠٦٧.سنن أبى داوود ـ به نقل از حفص ، از اَنَس ـ: با پيامبر خدا نشسته بودم و مردى هم نماز مى خواند و پس از آن، چنين دعا كرد : خدايا ! از تو مى خواهم ، به [حرمتِ] اين كه ستايش ، ويژه توست ، خدايى بجز تو نيست ، [تويى ]نعمت بخش ، پديد آورنده آسمان ها و زمين ، با جلال و شكوه ، اى زنده و اى برپا دارنده ! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «خدا را به همان اسم بزرگش خواند كه چون بدان خوانده شود ، اجابت مى كند و چون بدان درخواست شود ، عطا مى كند» .