و آيه هايى شبيه اينها ، ظاهرش آن است كه هر نام موجود و زيباترينِ آنها در معنا ، از آنِ خداى متعال است . پس اسماى حسناى او، به هيچ شماره اى محدود نمى شود . و آنچه از اين نام ها كه در الفاظ كتاب الهى آمده است، صد و بيست و اندى نام است كه عبارت اند از : الف ـ اله (خدا) ، اَحَد (يگانه) ، اوّل (نخستين) ، آخِر (واپسين) ، اَعلى (برتر) ، اَكرم (گرامى) ، اَعلم (داناترين) ، اَرحمُ الراحمين (بخشنده ترينِ بخشندگان) ، اَحكمُ الحاكمين (حاكم ترينِ حاكمان) ، اَحسنُ الخالقين (بهترينِ آفرينندگان) ، اَهل التقوى (شايسته پروا) ، اَهل المغفره (شايسته آمرزيدن) ، اَقرب (نزديك ترين) ، اَبقى (پاينده ترين) ؛ ب ـ بارئ (آفريدگار) ، باطن (نهان) ، بديع (نوآور) ، بَر (نيكوكار) ، بصير (بينا) ؛ ت ـ توّاب (بازگردنده) ؛ ج ـ جبّار (جبران كننده) ، جامع (گردآورنده) ؛ ح ـ حكيم (فرزانه) ، حليم (بردبار) ، حى (زنده) ، حق ، حميد (ستوده) ، حسيب (بسنده) ، حفيظ (نگاهدار) ، حَفىّ (پذيرنده) ؛ خ ـ خبير (آگاه) ، خالق (آفريدگار) ، خلاّق ، خير (نيك) ، خير الماكرين (بهترينِ چاره گران) ، خير الرازقين (بهترينِ روزى رسانان) ، خير الفاصلين (بهترينِ فيصله دهندگان) ، خير الحاكمين (بهترينِ حكم دهندگان) ، خير الفاتحين (بهترينِ گشايشگران) ، خير الغافرين (بهترينِ پوشانندگان) ،