٤٠٢٠.الكافى ـ به نقل از هشام بن حكم ـ: ابو شاكر ديصانى گفت : آيه اى در قرآن هست كه همان گفته ماست . گفتم : چه آيه اى ؟ گفت : «و او كسى است كه در آسمانْ خداست و در زمينْ خداست» . در پاسخ ماندم . حج گزاردم و سپس به امام صادق عليه السلام خبر دادم . امام فرمود : «اين، سخن زنديقى خبيث است . چون به سويش باز گشتى ، به او بگو : نام تو در كوفه چيست ؟ او مى گويد : فلان . تو به او بگو : نام تو در بصره چيست ؟ او مى گويد : فلان . پس بگو : پروردگار ما هم، چنين است ؛ در آسمانْ خداست و در زمينْ خداست و در درياها خداست و در صحرا خداست و در هر جا خداست» . باز گشتم و نزد ابو شاكر آمدم و به او خبر دادم . گفت : اين [ پاسخ] ، از حجاز آمده است .

٤٠٢١.امام رضا عليه السلام ـ از سخنش درباره توحيد خداى سبحان ـ: معناى پروردگارى، از آنِ او بود [حتّى] وقتى كه پرورده اى هم نبود و حقيقت خداوندگارى، او را بود، [حتّى] هنگامى كه پرستشگرى نبود .

١ / ١ ـ ٢

معناى «اللّه »

٤٠٢٢.امام على عليه السلام : «اللّه »، يعنى معبودى كه خلق، در او سرگردان اند و به او پناه مى برند و خداوند، همان پوشيده از دسترس ديده ها و در پرده از وهم ها و خطورات ذهن است .