فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنىِ لَا أُضِيعُ عَمَلَ عمِلٍ مِنكُم مِن ذَكَرٍ أَوْ أُنثى‌ بَعْضُكُم مِن بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَ أُخْرِجُواْ مِن دِيرِهِمْ وَ أُوذُواْ فىِ سَبِيلىِ وَ قتَلُواْ وَ قُتِلُواْ لَأُكَفِرَنَّ عَنهُمْ سَيَاتهِمْ وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَناتٍ تجْرِى مِن تحْتهَا الْأَنْهرُ ثَوَابًا مِنْ عِندِ اللَّهِ وَ اللَّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ (١٩٥)
پس، پروردگارشان دعاى آنان را اجابت كرد [و فرمود كه:] من عمل هيچ صاحب عملى از شما را، از مرد يا زن، كه همه از يكديگريد، تباه نمى‌كنم؛ پس، كسانى كه هجرت كرده و از خانه‌هاى خود رانده شده و در راه من آزار ديده و جنگيده و كشته شده‌اند، بدى‌هايشان را از آنان مى‌زدايم، و آنان را در باغ‌هايى كه از زير [درختان‌] آن نهرها روان است، درمى‌آورم؛ [اين‌] پاداشى است از جانب خدا و پاداش نيكو نزد خداست.
١. آمرزش گناهان و ورود به بهشت، پاداش مهاجران، آوارگان از وطن، آسيب‌ديدگان، مجاهدان و شهيدان راه خدا: خداوند متعال در جمله «فالذين هاجروا و اخرجوا من ديارهم ...» در مقام بيان تفصيلى اعمال صالح براى تثبيت ثواب و پاداش هر يك از آنهاست و «واو» در اين جمله، براى تفصيل اعمال صالح است، نه جمع ميان آنها، تا كسى گمان نكند كه آيه شريفه، تنها، درصدد شمردن ثواب شهيدان مهاجر است. ١ بنابراين، هر يك از مهاجران، آوارگان از وطن، آسيب و آزار ديدگان [از جمله مجروحان، آزادگان و جانبازان‌]، مجاهدان و شهيدان راه خدا، مشمول پاداش الهى يعنى آمرزش گناهان و ورود به بهشت مى‌شوند.
فالذين هاجروا و ... لَاكفّرنّ عنهم سيّئاتهم و لَادخلنّهم جنّات ...
١. الميزان ٤/ ٨٨.
٢. عظيم بودن پاداش مهاجران، آوارگان از وطن، آسيب‌ديدگان، مجاهدان و شهيدان راه خدا: مقرون شدن واژه «ثواباً» با عبارت «عنداللّه»، نشانگر