امدادهاى غيبى:
يادآورى ٥ خداوند:
امداد ١، ٢؛ نعمت‌هاى ٤ شكر:
زمينه ٥ غنائم جنگى:
حليّت ٣ مجاهدان:
نعمت‌هاى ٤ مسلمانان:
امداد به ١؛ عوامل قدرت ٢ يَأَيهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تخُونُواْ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ وَ تخُونُواْ أَماناتِكُمْ وَ أَنتُمْ تَعْلَمُونَ (٢٧)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، به خدا و پيامبر [او] خيانت مكنيد و [نيز] در امانت‌هاى خود خيانت نورزيد و خود مى‌دانيد [كه نبايد خيانت كرد].
در شأن نزول اين آيه اختلاف است.
برخى گفته‌اند كه آيه در باره يكى از منافقان است كه با ارسال نامه‌اى مشركان را از قصد پيامبر (ص) براى مقابله با آنان آگاه كرد و آنان را به هوشيارى فراخواند. برخى نيز معتقدند كه آيه در باره ابولبابه انصارى است؛ آن هنگام كه براى مشاوره نزد يهوديان محاصره شده بنى قريظه رفت و در پاسخ اين سؤال آنان كه آيا صلاح مى‌دانى به حكم سعد بن معاذ- كه پيامبر وى را براى حكميت انتخاب كرده بود- گردن نهيم، با اشاره به گردن خود به آنان فهماند كه سعد جز به كشتن شما فرمان نمى‌دهد.
جبرئيل نازل شد و خيانت وى را آشكار كرد. ١ قول نخست، با معناى مستفاد از آيه، تقريباً سازگار است، و داستان ابولبابه گرچه با آيه سازگار است، امّا با فاصله زيادى پس از جنگ بدر اتفاق افتاده است و حال آنكه سياق نشان مى‌دهد اين آيات به فاصله اندكى پس از جنگ بدر نازل شده است. ٢ تنها، ممكن است گفته شود كه مراد از نزول آيه در باره ابولبابه، سازگارى و