٦. لزوم توكل به خداوند در ميدان نبرد: جمله «و على الله فليتوكل المؤمنون» حالِ بعد از حال است و معنايش اين است كه آن دو گروه قصد سستى كردند؛ در حالى كه سزاوار است مؤمنان، تنها، بر خدا توكل كنند و امر خود را به او واگذار نمايند؛ زيرا هر كس به خدا توكل كند، خداوند او را كفايت مى‌كند. ١ و على اللّه فليتوكّل المؤمنون‌ ١. الميزان ٤/ ٦.
٧. توكل به خداوند، عامل تقويت روحيه: آمدن جمله «و على الله ...» پس از جمله «اذ همت ... ان تفشلا» رهنمودى به‌عامل از بين برنده سستى در هنگامه‌هاى دشوار [مانند جنگ‌] است. ١ خداوند متعال مؤمنان را ترغيب مى‌كند كه با توكل به خداوند، سستى و بى‌تابى را از خود دور كنند. ٢ اذ همّت ... أن تفشلا واللّه وليّهما و على اللّه فليتوكّل المؤمنون‌ ١. راهنما ٣/ ٤٤.* ٢. الكبير ٨/ ٢٠٨.
٨. پذيرش ولايت الهى، مستلزم توكل به او در ميدان نبرد: جمله «و على الله فليتوكل» با كلمه «فاء» به جمله «والله وليّهما» تفريع شده است و اين بدان معناست كه حال كه خداوند ولىّ شماست، تنها به او توكل كنيد. ١ واللّه وليّهما و على اللّه فليتوكّل المؤمنون‌ ١. راهنما ٤/ ٤٤.
تقويت روحيه:
عوامل ٧ توكل:
ضرورت ٦؛ آثار ٧؛ زمينه ٨ جنگ روانى:
آثار ٣ جنگ:
روايت ٢ جنگ احد:
سستى:
مجاهدان جنگ احد ١؛ موانع در جنگ ٤؛ عوامل رفع ٥ عبرت:
از جنگ‌هاى گذشته ٢ مجاهدان:
سرزنش جنگ احد ١؛ تذكر به ٣ نصرت الهى:
آثار ٥ ولايت:
آثار خداوند ٤، ٨