جهاد در آيينه قرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤٤
اندوه:
ناپسند ٦ جنگ:
روايت ٨ جنگ احد: ١ تمرّد:
زمينه ٧ شكست:
عوامل ٣ عبرت:
از جنگهاى گذشته ١ غنائم جنگى: ٦ فرار از جنگ: ٢، ٣ فرمانده كل قوا (پيامبر):
پايدارى در جنگ احد ٥ همرزمان:
بى توجهى به ٤ ثُمَّ أَنزَلَ عَلَيْكُم مِن بَعْدِ الْغَمِ أَمَنَةً نُّعَاسًا يَغْشى طَائفَةً مِنكُمْ وَ طَائفَةٌ قَدْ أَهَمَّتهُمْ أَنفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَيرَ الْحَقِ ظَنَّ الجهِلِيَّةِ يَقُولُونَ هَل لَّنَا مِنَ الْأَمْرِ مِن شىْءٍ قُلْ إِنَّ الْأَمْرَ كلَّهُ لِلَّهِ يخْفُونَ فىِ أَنفُسِهِم مَّا لَا يُبْدُونَ لَكَ يَقُولُونَ لَوْ كانَ لَنَا مِنَ الْأَمْرِ شىْءٌ مَّا قُتِلْنَا ههُنَا قُل لَّوْ كُنتُمْ فىِ بُيُوتِكُمْ لَبرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلى مَضَاجِعِهِمْ وَ لِيَبْتَلىَ اللَّهُ مَا فىِ صُدُورِكُمْ وَ لِيُمَحِصَ مَا فىِ قُلُوبِكُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمُ بِذَاتِ الصُّدُورِ (١٥٤)
سپس [خداوند] بعد از آن اندوه، آرامشى [بهصورت] خواب سبكى، بر شما فرو فرستاد كه گروهى از شما را فرا گرفت، و گروهى [تنها] در فكر جان خود بودند؛ و در باره خدا، گمانهاى ناروا، همچون گمانهاى [دوران] جاهليت مىبردند. مىگفتند: آيا ما را در اين كار اختيارى هست؟ بگو: سر رشته كارها [شكست و پيروزى] يكسر به دست خداست. آنان چيزى را در دلهايشان