«شاكرين» ناميد و تصديق كرد كه شيطان نه در اين جنگ و نه در جنگ‌هاى ديگر به آنان اميد نبست؛ زيرا صفت شُكر در جان آنان ثابت گشته بود. از آنجا كه حقيقت شكر نيز ياد كردن خداوند به هنگام ديدن نعمت‌هاى الهى است، تنها، با اخلاص تمام مى‌شود. از اين رو، «شاكرين» همان «مُخلَصين» اند. واژه «شاكرين» در قرآن، تنها، در همين آيه و آيه پس از آن آمده است و در هيچ يك از اين دو مورد، سخنى از نوع پاداش آنان نرفته است و اين بدين معناست كه پاداش اين گروه آن اندازه گران و گرانمايه است كه در بيان نمى‌گنجد. ١ أفإن مات او قتل انقلبتم على اعقابكم ... و سيجزى اللّه الشّاكرين‌ ١. الميزان ٤/ ٣٨- ٤٠.
٥. حضرت على (ع)، مصداق كامل «شاكرين» در جنگ احد: از امام باقر (ع) روايت شده است كه حضرت على (ع) با آنكه در جنگ احد شصت و يك زخم برداشت، فرمود: شكر خداوند متعال را كه نه فرار كردم و نه گامى فرا پس نهادم. پس خداوند در دو جاى قرآن يعنى «سيجزى الله الشاكرين» و «سنجزى الشاكرين» ايستادگى او را بزرگ داشت. ١ و سيجزى اللّه الشّاكرين‌ ١. الميزان ٤/ ٦٧.
ارتداد:
عوامل ١؛ آثار ٣ استقامت:
اهميت در جنگ ٢، ٤ امام على (ع):
فضائل در جنگ احد ٥ جنگ احد:
حضرت محمد (ص):
در جنگ احد؛ شايعه قتل، ١ شايعات: ١ شكست:
عوامل ٢ صابران:
بزرگداشت ٤ فرمانده كل قوا (پيامبر):
آثار قتل ٢ مجاهدان:
سرزنش جنگ احد ١؛ جنگ احد ١، ٤، ٥؛ استقامت ٢؛ تهديد ٣