كه خدا و رسولش را دوست دارد و خدا و رسولش نيز او را دوست دارند ...» برخى نيز گفته‌اند: مراد، حضرت مهدى (عج) و ياران آن حضرت‌اند. ١ در باره قول دوم گفته شده است كه بدون شك على (ع) برترين مصداق اوصاف مذكور در آيه است، امّا سخن در تطبيق آيه بر همه كسانى است كه با حضرت در جنگ‌هاى ياد شده بوده‌اند و بسيارى از آنان بعدها تغيير كردند؛ در حالى كه جمله «يحبهم و يحبونه ...» استثنا نخورده است. ٢ ١. مجمع البيان ٣- ٤/ ٣٢١- ٣٢٢.* ٢. الميزان ٥/ ٣٨٨.
١. مژده خداوند به آوردن مؤمنانى مجاهد براى يارى دين حق: مراد از «ارتداد» در اين آيه، دوستى و موالات با يهود و نصارى‌ است- كه در آيه ٥١ همين سوره از آن نهى شد- و علت اينكه آوردن قوم داراى اوصاف يادشده را در جمله «فسوف يأتى الله بقوم» به خود نسبت داد، اين است كه دين ياورى دارد كه با وجود او به يارى ديگرى نيازى نيست و آن ياور خداست. همچنين اينكه از ميان اوصاف اين قوم با جمله «يجاهدون فى سبيل الله» به جهادشان در راه خدا اشاره فرمود، براى اين است كه مقام چنين اقتضا مى‌كرد و آن اينكه خداوند به وسيله آنان دينش را يارى مى‌كند. ١ مراد از جهاد فى سبيل الله، جنگيدن براى اعلاى دين و عزت بخشيدن به آن است. ٢ يا ايها الذين آمنوا من يرتدّ منكم عن دينه فسوف يأتى اللّه بقوم ... يجاهدون فى سبيل اللّه‌ ١. الميزان ٥/ ٣٨٢- ٣٨٥.* ٢. مجمع البيان ٣- ٤/ ٣٢١.
٢. بى اعتنايى به سرزنش دشمنان، از اوصاف مجاهدان در راه خدا: خواه جمله «و لا يخافون لومة لائم» را حال براى همه جمله‌هاى پيش از خود بگيريم ١ و خواه آن را در ارتباط با جمله «يجاهدون فى سبيل الله» ٢ بدانيم، معلوم مى‌شود كه مؤمنان مجاهدى كه خداوند نويد آوردن آنها را داده است، در جهاد خود، از سرزنش سرزنش‌كنندگان نمى‌هراسند.
يجاهدون فى سبيل اللّه و لا يخافون لومة لائم‌ ١. الميزان ٥/ ٣٨٥.* ٢. مجمع البيان ٣- ٤/ ٣٢١.
٣. سرزنش و جنگ روانى، حربه دشمنان دين براى جلوگيرى از جهاد مؤمنان: از جمله «و لا يخافون لومة لائم»