ترس:
آثار ٢ مسلمانان:
سست‌ايمان ١؛ پيروزى ٣ مسيحيان:
دوستى با ١ يهود:
دوستى با ١ يَأَيهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتىِ اللَّهُ بِقَوْمٍ يحِبهُمْ وَ يحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلىَ الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلىَ الْكافِرِينَ يجاهِدُونَ فىِ سَبِيلِ اللَّهِ وَ لَا يخَافُونَ لَوْمَةَ لَائمٍ ذالِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ (٥٤)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هر كس از شما از دين خود برگردد، به زودى خدا گروهى [ديگر] را مى‌آورد كه آنان را دوست مى‌دارد و آنان [نيز] او را دوست دارند. [اينان‌] با مؤمنان، فروتن، [و] بر كافران سرفرازند. در راه خدا جهاد مى‌كنند و از سرزنش هيچ ملامتگرى نمى‌ترسند. اين فضل خداست. آن را به هر كه بخواهد مى‌دهد و خدا گشايشگر داناست.
در اينكه مراد از قومى كه خداوند متعال در اين آيه وعده آوردن آنها را داده است، چه كسانى‌اند، اقوال متعددى است.
برخى گفته‌اند: مقصود، ايرانيان‌اند. در روايت آمده است كه از پيامبر در باره اين آيه سؤال شد. حضرت دست بر شانه سلمان زد و فرمود: اين مرد و قوم و هموطنان اويند. برخى گفته‌اند: مراد، على (ع) و ياران آن حضرت‌اند كه در جنگ‌هاى جمل، صفين و نهروان با ناكثين، قاسطين و مارقين جنگيدند. مؤيد اين قول- كه از امام باقر و امام صادق (ع) نيز روايت شده است- اين است كه پيامبر (ص)، على (ع) را در جنگ خيبر به صفات مذكور در آيه ياد شده توصيف نمود؛ هنگامى كه فرمود: «فردا پرچم را به كسى خواهم سپرد