توكل: ٣، ٤ خداوند:
يادآورى نعمت‌هاى ١ دشمنان:
دفع توطئه ١ ياقَوْمِ ادْخُلُواْ الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتىِ كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ وَ لَا تَرْتَدُّواْ عَلىَ أَدْبَارِكمْ فَتَنقَلِبُواْ خسِرِينَ (٢١)
اى قوم من، به سرزمين مقدّسى كه خداوند براى شما مقرر داشته است، در آييد، و به عقب باز نگرديد كه زيانكار خواهيد شد.
اين آيه و چند آيه پس از آن به اين ماجرا اشاره دارد كه پس از گذشتن بنى اسرائيل از رود نيل، خداوند آنان را مأمور كرد كه به سرزمين مقدس وارد شوند. حضرت موسى (ع)، دوازده تن را برگزيد تا اخبارى از سرزمين مقدس و ساكنان آن بياورند. اينان پس از بازگشت، از مردمى نيرومند و قوى خبر دادند. موسى از آنان خواست تا اين خبر را فاش نكنند، امّا جز دو تن اطاعت نكردند. بنى‌اسرائيل پس از شنيدن خبر، از ورود به سرزمين مقدس و جنگ با ساكنان نيرومند آن امتناع ورزيدند. خداوند نيز آنان را به دليل اين نافرمانى، به مدت چهل سال به ماندن در بيابان كيفر داد. همه كسانى كه سرپيچى كردند در بيابان مردند و فرزندان آنان با فرماندهى حضرت موسى در حالى كه يوشع بن نون پيشاپيش وى حركت مى‌كرد، آن سرزمين را فتح كردند. برخى گفته‌اند كه موسى و هارون (ع) در بيابان رحلت كردند و سرزمين به دست يوشع بن نون فتح شد. ١ ١. مجمع‌البيان ٣- ٤/ ٢٧٦- ٢٧٧؛ الكبير ١١/ ١٩٦- ١٩٧.
١. فرمان موسى (ع) به بنى‌اسرائيل براى فتح سرزمين مقدس: بنا بر احتمالى، معناى جمله «كتب اللّه لكم»، «امركم اللّه بدخولها» است؛ ١ يعنى موسى (ع) به قوم خويش گفت: وارد سرزمين مقدسى شويد كه خداوند شما را