سوره مائده‌ يَأَيهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ اذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن يَبْسُطُواْ إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنكُمْ وَ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ عَلىَ اللَّهِ فَلْيَتَوَكلِ الْمُؤْمِنُونَ (١١)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، نعمت خدا را برخود، ياد كنيد؛ آنگاه كه قومى آهنگ آن داشتند كه بر شما دست يازند، و خدا دستشان را از شما كوتاه داشت. و از خدا پروا داريد، و مؤمنان بايد، تنها، بر خدا توكل كنند.
مضمون اين آيه با حوادث متعدد و گوناگونى كه ميان كفار و مسلمانان رخ داد- مانند جنگ‌هاى بدر، احد، احزاب و جز آن- سازگار و منطبق است. از اين رو، ظاهراً مراد آيه، مطلق توطئه‌هاى مشركان- از جمله، قتل مسلمانان و نابودى اسلام و دين توحيد- مى‌باشد و آنچه مفسران گفته‌اند كه آيه در باره توطئه قتل پيامبر (ص) به وسيله مشركان يا توطئه ترور آن حضرت به وسيله يهوديان است، از ظاهر واژگان آيه دور است. ١ برخى مفسران، شأن نزول ديگرى جز موارد ياد شده، نقل كرده‌اند. ٢ ١. الميزان ٥/ ٢٣٨.* ٢. مجمع البيان ٣- ٤/ ٢٦٣؛ الكبير ١١/ ١٨٣.