سَتَجِدُونَ ءَاخَرِينَ يُرِيدُونَ أَن يَأْمَنُوكُمْ وَ يَأْمَنُواْ قَوْمَهُمْ كلَّ مَا رُدُّواْ إِلىَ الْفِتْنَةِ أُرْكِسُواْ فِيهَا فَإِن لَّمْ يَعْتزِلُوكمْ وَ يُلْقُواْ إِلَيْكمُ السَّلَمَ وَ يَكُفُّواْ أَيْدِيَهُمْ فَخُذُوهُمْ وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أُوْلَئكُمْ جَعَلْنَا لَكُمْ عَلَيهِمْ سُلْطانًا مُّبِينًا (٩١)
به زودى، گروهى ديگر را خواهيد يافت كه مى‌خواهند از شما آسوده خاطر و از قوم خود [نيز] ايمن باشند. هر بار كه به فتنه بازگردانده شوند، سر در آن فرومى‌برند. پس اگر از شما كناره‌گيرى نكردند و به شما پيشنهاد صلح نكردند و از شما دست برنداشتند، هر كجا آنان را يافتيد، به اسارت بگيريد و بكشيدشان. آنان‌اند كه ما براى شما بر ضد ايشان تسلطى آشكار قرار داده‌ايم.
در اينكه مراد آيه، چه كسانى است، اختلاف است. برخى گفته‌اند كه اين آيه در باره كسانى است كه نزد پيامبر مى‌آمدند و از روى ريا اسلام مى‌آوردند. آنگاه نزد قريش بازمى‌گشتند و در برابر بتان تعظيم مى‌كردند. آنان با اين شيوه قصد داشتند هم از ناحيه پيامبر و هم از ناحيه مشركان ايمن و آسوده‌خاطر باشند. خداوند با نزول اين آيه آنان را از اين كار منع كرد. ١ برخى معتقدند كه آيه در باره قومى از دو قبيله اسد و غطفان است كه هر گاه به مدينه مى‌آمدند، اسلام مى‌آوردند و با مسلمانان پيمان مى‌بستند تا از ناحيه آنان ايمن باشند و چون به قبيله خود بازمى‌گشتند، كافر مى‌شدند و پيمان خود را مى‌شكستند. ٢ ١. مجمع البيان ٣- ٤/ ١٣٦.* ٢. الكبير ١٠/ ٢٢٥.
١. اخبار و هشدار خداوند به مسلمانان در باره ادعاى بى‌طرفى دشمن: خداوند متعال در اين آيه به مسلمانان صدر اسلام خبر مى‌دهد كه به زودى به گروهى برمى‌خورند كه هر چند مانند گروه دومى كه در آيه قبل استثنا شدند، خواهان امنيت هم از سوى مسلمانان و هم از سوى قوم خود هستند، اما منافق‌اند و هيچ اعتبارى به وعده‌هاى آنان و ادعاى‌