جهاد در آيينه قرآن(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٨٧
جهاد:
سرزنش ممانعت از ١؛ تشويق به ٤ دشمنان:
توطئه ٢؛ برخورد با ٢ مؤمنان:
نكوهش ترساندن ١ وَ لَا يحْزُنكَ الَّذِينَ يُسرِعُونَ فىِ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَن يَضرُّواْ اللَّهَ شَيًا يُرِيدُ اللَّهُ أَلَّا يجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فىِ الاْخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ (١٧٦)
و كسانى كه در كفر مىكوشند، تو را اندوهگين نسازند؛ كه آنان هرگز به خدا هيچ زيانى نمىرسانند. خداوند مىخواهد در آخرت براى آنان بهرهاى قرار ندهد، و براى ايشان عذابى بزرگ است.
اين آيه و سه آيه پس از آن با آيات گذشته كه در باره جنگ احد است، مرتبط مىباشد و گويا تكمله و تتمه آنهاست. از اين رو، مىتوان اين آيات را بهمنزله نتيجهگيرى از آيات مربوط به جنگ احد دانست. ١ در شأن نزول اين آيه [و اينكه منظور از «الذين يسارعون فىالكفر» چه كسانىاند] اختلاف است. برخى مىگويند مراد، مشركان مكهاند كه براى نابودى دين اسلام، لشكر فراهم مىكردند. برخى برآناند مراد، منافقاناند كه مؤمنان را به سبب حادثه احد مىترساندند و از پيروزى نااميد مىكردند. برخى معتقدند مقصود، رؤساى يهود مانند كعب بن اشرف است و سرانجام، برخى آيه را بر همه گروههاى ياد شده حمل كردهاند. ٢ ١. الميزان ٤/ ٧٨.* ٢. الكبير ٩/ ١٠٣- ١٠٤.
١. دلدارى خداوند به پيامبر پس از جنگ احد: خداوند متعال با بيان حقيقتامر، پيامبر (ص) را دلدارى مىدهد و اندوه وى را برطرف مىكند؛ زيرا شتاب و مسابقه كافران در كفر و اتحادشان براى خاموش كردن نور خدا و نيز پيروزى ظاهرى و مقطعى آنان، چه بسا موجب اندوه انسان مؤمن مىگردد كه گويا كافران بر اراده الهى غلبه يافتهاند، اما اگر وى نيك تدبّر كند، به يقين درمىيابد كه اراده الهى همواره غالب است. بنابراين، معناى آيه اين است: كسانى كه به سوى كفر سرعت