«و لقد نصركم الله ببدر» باشد، معناى آيه اين است كه خداوند شما را در جنگ بدر يارى داد تا مشركان را نابود كنيد و شكست دهيد؛ زيرا آنان ستمگرند.
فإنّهم ظالمون‌ توبه:
پذيرش مشركان ٢؛ منشأ پذيرش ٣ جنگ احد:
جنگ بدر:
فرمانده كل قوا (پيامبر):
قلمرو مسئوليّت ١؛ نقش در جنگ بدر ١ كافران:
كيفر ٢، ٤؛ ستمگرى ٤، ٥ نصرت الهى:
اهداف ٢؛ عوامل ٥ وَ لِلَّهِ مَا فىِ السَّماواتِ وَ مَا فىِ الْأَرْضِ يَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ وَ يُعَذِبُ مَن يَشَاءُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ (١٢٩)
و آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است، از آنِ خداست. هر كه را بخواهد مى‌آمرزد، و هر كه را بخواهد عذاب مى‌كند، و خداوند، آمرزنده مهربان است.
اين آيه در سياق آيات پيشين و بنابر قول ارجح دو آيه قبل، در باره جنگ بدر است.
١. انحصار مالكيّت مطلق خداوند بر هستى، تأكيدِ نقش نداشتن پيامبر در امر نابودى يا شكست كافران در جنگ بدر: تقديم «لله» بيانگر انحصار است ١ و جمله «لله ما فى السماوات و ما فى الارض» تأكيد جمله «ليس لك من الامر شى» در آيه قبل است. از اين رو، معناى آيه اين است كه امر و اختيار [همه چيز از جمله نابودى يا شكست مشركان در جنگ بدر] تنها، از آن كسى است كه مُلك از آن اوست و مالكيّت آسمان‌ها و زمين، تنها، از آن خداست. بنابراين، امر و اختيار در آسمان‌ها