→ و درخواست کرد که شتران آن حضرت را که لشکرِیان حبشه مصادره کرده‌‌اند امر کند تا آنها را آزاد کنند. پادشاه حبشه از اِین خواسته عبدالمطلب که مردِی بسِیار عاقل و خردمند بود و بزرگ‌‌ترِین سرپرست قوم قرِیش بود خِیلِی تعجب کرد! گفت: من گمان کردم آمدِی پِیش من تا از خرابِی کعبه صرف نظر کنم! او در پاسخ گفت: آن خواسته من نِیست، چه آنکه «وَ لِلْبَيْتِ رَبٌّ» (الأمالِی، للمفِید، ص٣١٣) اوخودش مِی‌‌بِیند. خانه خدا رب و پروردگارِی دارد، به من مربوط نِیست، من صاحب شترها هستم و پادشاه هم شترها را داد و حمله را انجام داد و رب کعبه از خانه خودش به خوبِی و جانانه دفاع کرد. خدا پرنده‌‌ها (پرستوها) را مأمور کرد هر کدام ِیک رِیگِی به منقار گرفت و بر سر لشکرِیان سپاه پادشاه حبشه رِیخته و آنان را به هلاکت رساندند و مابقِی فرار کردند که اِین نشان مِی‌‌دهد نگهدارِی کعبه متولِی مِی‌‌خواهد تا از اِین آسِیب‌‌ها نگهدارِی کند. اولِین متولِی خود خداست (هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلّهِ الْحَقِّ هُوَ خَيْرٌ ثَواباً وَ خَيْرٌ عُقْباً) (سوره کهف، آِیه٤٤) اِین نشان‌‌دهنده اِین امر است اولاً و بالذات متولِی خود خداست و در مرحله بعد ثانِیاً و بالعرض بستگِی دارد چه کسِی را صالح اِین امر بداند و به او واگذار کند. در بند شصت و ِیکم دعاِی جوشن کبِیر که آن را باِید دائرة المعارف أسماء اللّه دانست، چنِین آمده است «يَا وَلِِیَّ مَنِ اسْتَوْلَاهُ»؛ ِیعنِی اِی ولِیّ آن کسِی که بخواهد به جانشِینِی برگزِیند اِینجا جاِی همِین است که با چه علاِیم و آثار او را باِید شناخت در اِین زمِینه خداِی متعال خودش آن علائم را خاطرنشان ساخته است که اولاً او را در خانه خودش بدنِیا آورد که شِیعه و برخِی محقِیِین اهل سنت آن را خاطرنشان کرده‌‌اند و ثانِیاً در خانه خودش - مسجد که مقدس‌‌ترِین مکان است - او را با چهره خونِین دعوت کرده است. به همِین مناسبت جا داشت علِی علِیه السلام برود بر دوش پِیغمبر صلِّی الله علِیه و آله و لوث بت هبل را از خانه خدا برچِیند تا بدِین وسِیله ولِیّ الله بر زمِین را به جهانِیان اعلام نماِید.

اِین حادثه سابقه صبغه قرآنِی نِیز دارد؛ مثلاً در سوره مبارکه «کهف» راجع به ←