پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله براِی اقامت برگزِید همچون دِیگر مناطق ِیثربِ پاِیِینْ بِیشتر از آنِ تِیره‌هاِی خزرجِی چون بنِی‌زرِیق، بلحارث، بنِی ساعده و بنِی نجار بود و از اِین‌رو با تِیره‌هاِی اوسِی و قباِیل ِیهودِی مستقر در ِیثرب علِیا، فاصله بِیشترِی داشت.[١]

پس از استقرار پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله، به مرور زمان، اسلامْ بسِیارِی از تِیره‌ها به وِیژه تِیره‌هاِی خزرجِی را فرا گرفت و موجِی از بت‌شکنِی در ِیثرب به راه افتاد[٢] و چنانچه مخالفانِی هم در مِیان آنها وجود داشت در پرده نفاق قرار گرفتند.[٣]

[١] اطلس تارِیخ اسلام، ص‌٦٦ و٦٧‌.

[٢] ابن‌سعد، الطبقات، ج‌٣، ص‌٤٢١.

[٣] منافقان مدِینه جمعِیت قابل توجهِی بودند و نقش مخرّبِی در وقاِیع صدر اسلام داشتند. رهبرِی آنان در مدِینه با عبدالله بن اُبِی سردسته منافقان بود. پِیامبر اکرم صلِّی الله علِیه و آله اگر چه به فرمان الهِی مسجد ساخته شد? آنان را مسجد ضرار نامِید و وِیران کرد و نماز مِیّت بر پِیکر رهبرشان ِیعنِی ابن أُبِی را ترک نمود، اما بر آزارهاِی فراوان آنها و بهانه‌‌گِیرِی‌‌هاِیشان صبر مِی‌‌کرد و رفتار کرِیمانه‌‌اِی با آنان داشت و همچنان به فرمان الهِی آنان را ظاهراً مسلمان به حساب مِی‌‌آورد و مجازات آنها را به خدا واگذار مِی‌‌نمود (إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِم)‌‌‌ (سوره توبه، اِیه١٠٦). ده‌‌ها آِیه از سوره «توبه» به کشمکش‌‌هاِی پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله با اِین منافقان مربوط است و چنانکه واقدِی گزارش کرده است آنان در بعضِی از غزوات پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله نِیز قرِیب نِیمِی از سپاه را تشکِیل مِی‌‌دادند و جداگانه اتراق مِی‌‌کردند و بر طبق توافقشان با پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله هر گاه احتمال پِیروزِی حضرت را مِی‌‌دادند، وارد جنگ به نفع اِیشان مِی‌‌شدند و هر گاه احتمال شکست مِی‌‌دادند کوتاه آمده و عقب مِی‌‌رفتند. کثرت منافقان در مدِینه خصوصاً پس از رحلت پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله باعث شد که صحابه و تابعِینِی که دوست‌‌دار اهل بِیت علِیهم السلام بودند اِین شهر←