تأثیر تمدن ایرانیان بر نفوذ گسترش اسلام در یمن - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ٢٠٦ - جاِیگاه فقهِی جابر

جاِیگاه فقهِی جابر:

در خصوص جاِیگاه جابر در علم فقه باِید گفت که وِی در زمان خود به عنوان مرجع افتاء در مدِینه شناخته مِی‌‌شد و به خصوص پس از فوت عبداللّه بن عمر (٧٣ق) مرجعِی بِی‌‌رقِیب در فقه مدِینه بود.[١] نه تنها بخش مهمِی از احادِیث منقول از جابر در متون حدِیثِی اهل سنت داراِی ارزش فقهِی است، بلکه فتاواِی جابر به عنوان فقِیه و مفتِی مدِینه نِیز مورد توجه پِیشِینِیان قرار داشته است و در بعضِی از کتب آثار نقل شده است. ابواسحاق شِیرازِی او را در شمار کسانِی از صحابه آورده که از آنان، فقه الحدِیث نقل شده است[٢] و در عمل نِیز طِیف گسترده‌‌اِی از فتاواِی وِی در منابع متنوع قابل پِی‌‌جوِیِی است. بخش مهمِی از اِین فتاوِی را باِید از خلال نوشته‌‌هاِی متقدمِ دو مذهب مالکِی[٣] و شافعِی[٤] باز جست و بخشِی دِیگر را از کتب فقه تطبِیقِی (فقه مقارن) بدست آورد.[٥] موسِی بن علِی بن

→ الإرشاد (محمد مفِید)، ج١، ص١٥٣ و٣٤٥.

[١] سِیر اعلام النبلاء (محمد ذهبِی)، ج٣، ص١٩٠.

[٢] طبقات الفقهاء (ابراهِیم ابواسحاق شِیرازِی)، ص٣٣.

[٣] الموطأ (مالک بن انس)، ج١، ص٣٥ و٧٧؛ المدونة الکبرِی (عبدالرحمان بن قاسم)، ج١، ص٦٨ و٧٩.

[٤] الام (محمد شافعِی)، ج٥، ص٢٤٠ و٢٥٤.

[٥] اختلاف العلماء (محمد مروزِی)، ص٨٢ و٨٧؛ اختلاف العلماء (احمد طحاوِی)، ج١، ص٢١٧ و٢٥١؛ الاوسط (محمد بن منذر)، ج١، ص١٧١ و٢٢٧؛ الخلاف (محمد طوسِی)، ج١، ص١٢١ و ج٢، ص٢٤٧.