از دوش پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله بالا رفتم، قَسم به خداِیِی که دانه را شکافت و نطفه را به صورت انسان آفرِید، اگر مِی‌‌خواستم آسمان را فراچنگ آرم مِی‌‌توانستم.

وقتِی که «هبل» از بالاِی بام کعبه به زمِین پرتاب شد،[١] اِین آِیه

[١] در سال هشتم هجرِی، بِیستم ماه رمضان رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله به امر حضرت حقّ براِی فتح مکه که خانه توحِید و ِیکتاپرستِی در اسارت مشرکان و بت‌‌پرستان به سر مِی‌‌برد از مدِینه به سوِی مکه لشکر کشِید و پس از طِی مسافت طولان، بدون خونرِیزِی و جنگ در شراِیطِی که خانه خدا پر از بت‌‌هاِی رِیز و درشت بت‌‌پرستان قرِیش بود وارد شدند و همه بت‌‌ها را درهم شکستند و بِیرون رِیختند و تنها بت بزرگ معروف هبل که در بالاِی خانه خدا آوِیزان بود را به علِی علِیه السلام فرمود بِیا برو بر دوش من و بت هبل را شکسته و پاِیِین بِینداز و امام علِی علِیه السلام طبق دستور بالا رفته و بت را خورد کرده و بِیرون رِیخت.

اِین نکته جاِی سؤالِی است که حضرت رسول صلِّی الله علِیه و آله با توجه به اِینکه به گواه تارِیخ اشرف اولاد آدم بود، چرا او بر روِی دوش علِی علِیه السلام نرفت تا اِین بت را بشکند؟ اِین سؤال در ذهن هر خواننده بخصوص مسلمان و به وِیژه شِیعِیان خلجان مِی‌‌کند که چرا حضرت رسول صلِّی الله علِیه و آله که در شأن او «لَوْلَاكَ لَمَا خَلَقْتُ الْأَفْلَاك» (بحار الأنوار، ج١٦، ص٤٠٦) نازل شده است و اولوِیت داشت بر روِی دوش علِی علِیه السلام برود نرفت تا بت هبل را دَرهم بشکند و به جاِی او علِی بن ابِی‌‌طالب اِین کار را انجام داد؟

پاسخش اِین است که بقاِی اِین خانه احتِیاج به متولِی و نگهدارنده داشت، نه به پِیغمبر و نه رسول! پِیغمبر و رسول وظِیفه‌‌اش تبلِیغ است که به وظِیفه‌‌اش عمل کرده است و شأن او غِیر تولِیت و سرپرستِی خانه خداست. داستان لشکرکشِی پادشاه حبشه براِی تخرِیب خانه خدا گواه صادقِی است بر اِین امر که در اِین موقعِیت دشوارِحِیاتِ کعبه، به حضرت عبدالمطلب پِیشنهاد کردند که بِیا و برو پِیش پادشاه حبشه و وساطت کن از خرابِی کعبه صرف نظر کند. حضرت عبدالمطلب آمد پِیش پادشاه حبشه←